Trochę nieobecności ale już wracamy do świata podziemnego.
Będę pracować nad rozdziałami w każdej wolnej chwili by w miarę często się one pojawiały.
Tym czasem zapraszam do kolejnego rozdziału.
~~*~~
Noc dla Natki przebiegła bardzo spokojnie. Rano, nim jeszcze nocna zmiana dobiegła końca, przebudziła się i opuściła po cichu namiot nie chcąc budzić ojczyma. Na stacji było pusto, większość ludzi jeszcze spała w swoich namiotach, a tylko nieliczni wartownicy szykowali się na swoją zmianę. Dziewczyna zawsze wychodziła na schody, przy torach i tam czekała na powrót swojego starszego brata. Za każdym razem czy to był ranek czy wieczór ona na niego czekała. Wypatrywała jego powrotu, bo zawsze się martwiła. Nigdy nie wiadomo czy czarni podejdą do stacji i co jeszcze kryje się w tunelu prowadzącym na stację o nazwie Ogród Botaniczny. Na stację, na którą kiedyś pozwolili sobie bezkarnie wyjść. Z zamyślenia wyrwały ją odgłosy budzącej się stacji. Kilka minut później każdy żył na niej jak dzień w dzień. Swoim życiem. Dzieci biegały bawiąc się w berka, a na niewielkich miejscowych straganach zaczynał się handel. Ludzie wymieniali się ksiażkami lub tym co mieli na swoim zbyciu. Natka rozejrzała się dookoła, z kilkoma osobami wymieniła serdeczne "dzień dobry" i z niecierpliwością w duszy wciąż wypatrywała sylwetki swojego brata.
Chwilę później już ją rozpoznała i witając z uśmiechem zmęczonego chłopaka odruchowo przytuliła go do siebie. Zaś z Piotrem Andriejewiczem, z którym Artem miał wartę, uścisnęła dłoń na powitanie mówiąc zwyczajne dzień dobry. Gdy tylko obaj się pożegnali również uściskiem dłoni, Artem i Natasza skierowali się do ich namiotu, który był ustawiony przy samej ulicy Głównej. Tam gdzie zamieszkiwały osoby ważniejsze na stacji, a taką też osobą był Suchy. Ich ojczym zajmował się administracją i odpowiadał za kontakty z innymi stacjami. Z tego też powodu, w namiocie mieszkali tylko we trójkę. W środku Natka przygotowała bratu napar z grzybów, tak zwaną herbatę i podała mu kubek gorącego napoju.
- Idź spać. Jesteś zmęczony - dodała obdarzając Artema swoim ciepłym uśmiechem. Chłopak odwzajemnił delikatny uśmiech i czuł od siostry, choć młodszej od siebie, matczyną opiekę mimo, że tak niewiele pamiętał ze swojego dzieciństwa. Nie znał matki a nawet niezbyt ją pamiętał nie wspominając nawet o ojcu, którego nie znali wcale. Natka zaś nie pamiętała swojej matki w ogóle ale za to sam jej instynkt kobiecy kazał się opiekować Artemem. W zasadzie oboje opiekowali się sobą wzajemnie. Prawie nigdy się nie kłócili, za to pomagali sobie dość często. Zwykle to Artem pomagał młodszej siostrze ale Natka chcąc być odważna i niezależna szybko zaczęła przyswajać zupełnie inne cechy niż dziewczynki otaczające ją na stacji. Nie dawała sobie nigdy dokuczać i zawsze starała się unikać płaczu. Biegała z chłopakami, zachowywała się jak chłopak i nigdy nie nosiła sukienek. Interesowała ją broń i wszystkie te mroczne opowieści dobiegające ze wszystkich tuneli metra.
- Później opowiesz mi czy coś się wydażyło - dodała po chwili i podała koc Artemowi - Miłej drzemki.
Uśmiechnęła się nieco szerzej do chłopaka i zostawiła go samego w namiocie. W między czasie gdy Artem spał, Suchy był zajęty swoimi obowiązkami, a Natka miała po prostu swój czas wolny, siadała na brzegu peronu i czytała jakieś książki. Książki te były różne. Często trafiały jej się podręczniki naukowe z dawnych lat przez co w jakimś stopniu zgłębiała wiedzę, czasami też historyczne, dzięki którym wiedziała jak ludzie żyli dawniej nim jeszcze zeszli do podziemia. Niekiedy też czytała zwykłe przygodówki, które zdobywała handlując ze straganiażami przybywającymi na stację po słynną herbatę z WOGN-u. Za kilka torebek tej herbaty mogła kupić kilka książek. Oczywiście wymiana ta była potajemna, a książki trzymała w swojej skrytce i nikomu o niej nie mówiła. Nawet Artemowi. Sto razy bardziej jednak byłoby nierozsądne wydawać na te książki zapasów naboi. Naboje były walutą w metrze. Miały rolę pieniądza i były równie cennym przedmiotem. Natka nie była dość podstępną osobą jednak wiedziała, że naboje nie mogą jej ubywać dlatego też zawsze podchodziła straganiaży herbatą co z reguły zakańczało się sukcesem i wymianą towaru. Co więcej Natasza jako prawdopodobnie jedyna kobieta na tej stacji posiadała broń. Jednak była to jej słodka tajemnica. Najlepsza do tej pory wymiana jaką udało jej się utargować ze straganiażami i stąd też oszczędzała naboje, które miała.
Czytając tak książkę nawet nie zdała sobie sprawy jak szybko leci jej czas. Minęło kilka ładnych godzin i nadeszło popołudnie,a być może nawet i wieczór zaś z czytania wyrwał ją głos Artema.
- Hej Natko - siadł obok dziewczyny.
Nie było wcale tak trudno ją znaleźć. Stacja spora nie była a Artem i tak wiedział gdzie Natasza zwykle czyta książki.
- Cześć. Wyspałeś się? - zapytała zamykając książkę i odkładając ją obok siebie na betonie. Chłopak skinął głową w odpowiedzi na pytanie siostry lecz jednak ona nie była co do tego w stu procentach przekonana. Miała dziwne wrażenie, że jednak coś gnębi chłopaka. Mało tego, że był zmęczony widziała jeszcze małe zakłopotanie.
- Wszystko w porządku? - zapytała przyglądając się chłopakowi.
- Tak tak. Jasne - pośpiesznie odpowiedział i uśmiechnął się nikle do dziewczyny. Bądź co bądź Natka głupia nie była i widziała, że coś jest nie tak. Wciąż wpatrując się w chłopaka wyczekiwała odpowiedzi.
- Artem.. - uniosła brwi i dodała - Przecież widzę. Coś nie tak na posterunku? Znowu czarni podeszli? A może coś innego. No opowiadaj, proszę.
Nalegała przez dłuższą chwilę aż w końcu doczekała się odpowiedzi, że czarni tej nocy nie zjawili się w ogóle, a do stanowiska przypałętał się tylko jakiś szczeniak. Odpowiedź ta jednak jej nie zadowoliła. Artem w końcu odpuścił, gdyż wiedział, że nic nie ukryje przed siostrą. Zeskoczył na tory i stanął przed dziewczyną, która wciąż siedziała na peronie patrząc jej w oczy.
- Pamiętasz naszą wyprawę do Ogrodu Botanicznego ładnych kilka lat temu? - zaczął cicho i niepewnie rozejrzał się dookoła czy aby nikt nie podsłuchuje ich rozmowy.
Brązowowłosa skinęła głową w geście potwierdzenia i w sumie nie łatwo było zapomnieć o tej wyprawie. Wymknęli się podczas zmiany warty i błądząc po stacji naszła ich myśl by wyjść na górę na zewnątrz. I oczywiście doszło do tego. Otworzyli właz a ich oczom ukazały się zardzewiałe ruchome schody, które zatrzymały się na zawsze. Z początku ogarnęła ich niechęć do dalszej wspinaczki, gdyż schody zapadały się i okropnie zgżytały kiedy się na nie stanęło. Jednak po uporyczwej walce z tymi schodami udało im się wyjżeć na powierzchnię. Zobaczyli wtedy niesamowite niebo usłane milionami gwiazd. Skąd jednak mogli wiedzieć czym są migoczące obiekty na granatowym niebie skoro mieszkali tylko pod ziemią a nad ich głowami rozciągało się sklepienie pełne metalowych rur i kabli. Czuli się wtedy jak mali stalkerzy, którzy wyruszają na powierzchnię ziemi w kombinezonach ochronnych i z ogromnym uzbrojeniem, by dostarczyć do podziemi niezbędnych rzeczy nadających się jeszcze do funkcjonowania. Z zachwytu jednak wyrwało ich przeraźliwe i mrożące krew w żyłach wycie, które rozległo się niedaleko. Byli tylko bezbronnymi dzieciakami i posiadali tylko jakaś starą dwururkę. Szybko rzucili się z powrotem do podziemi, mało nie wpadając w dziury w schodach. Potykali się też sami o własne nogi ale gdy już dotarli na stację i gdy tylko zdali sobie sprawę, że urządzenie do zamknięcia włazu się zacięło ruszyli w dalszą ucieczkę. W drogę powrotną do rodzinnej stacji. Gdy natrafili na posterunek pośpiesznie i jedno przez drugiego zaczęło się tłumaczyć, że byli tylko w tunelu, w którym natknęłi się na szczury i zawrócili. Oczywiście każde z nich dostało wtedy porządne lanie i przysięgli sobie, że nikomu nie wyjawią tej tajemnicy.
- To właśnie przez ten otwarty właz czarni dostają się do metra.. - skwitował krótko.
Dziewczyna zmarszczyła brwi słysząc słowa brata i zeszła z peronu stając teraz przed nim.
- O czym Ty mówisz? Kto Ci to powiedział? - zapytała z niedowierzaniem w głosie.
- Hunter.. Przyjaciel Suchego.. Rozmawiali w namiocie całkiem niedawno właśnie o tym. To nie tylko zagraża naszej stacji ale i całej ludzkości, która zamieszkuje metro. Jeśli nasza stacja upadnie.. To koniec.
- Hunter? Jaki Hunter. Kim w ogóle jest ten człowiek i skąd się wziął?
- To Myśliwy. Przybył na stację całkiem niedawno i poznałem go podczas warty na stanowisku. Przybył tu... - urwał przypominając sobie słowa Myśliwego, które zabrzmiały mu w głowie o tym, że nikt ma się nie dowiedzieć o ich tajemnicy. Jednak nie czuł się na siłach by ukrywać dalej to przed własną siostrą. Kontynuuował więc - Bo trzeba to cholerstwo usunąć. Nie zasypiemy tunelu bo woda gruntowa zaleje stację. I.. I powiedział, że uda się do Ogrodu Botanicznego. Jeśli nie wróci po dwóch dniach mam wyruszyć do Polis i odnaleźć Młynarza...
I w tym momencie Natka przerwała jego wypowiedź.
- Do Polis? Wyruszyć? Ty? Chyba oszalałeś... Żartujesz sobie prawda? - patrzyła na Artema uważnie a jej wyraz twarzy domagał się tego aby powiedział, że to nie prawda.
- Nie żartuję.. - odparł i złapał dziewczynę za ramiona spogląając jej znów w oczy - Ale jeśli będę musiał iść.. Obiecuję, że wrócę tu.
Zaprzeczyła kiwnięciem głowy na boki.
- Absolutnie nie. Nie pójdziesz sam.. Pójdę z Tobą i nawet nie protestuj.. - oburzyła się.
Artem zaniemówił na dłuższą chwilę. Wiedział, że Natka nie należy do zwykłych dziewczyn. Ale czy byłby w stanie narażać ją na niebezpieczeństwo tuneli i to co czycha na nich w ciemnościach metra?
- Nie.. Natka nie mogę. Obiecałem, że nikomu o tym nie powiem...
- Ale jednak mi powiedziałeś! - Dziewczyna znów przerwała mu zdanie.
- Bo uznałem, że powinnaś wiedzieć.
- No bo powinnam. A skoro już wiem to nie puszczę Cię samego.
- Natka to niebezpiecze..
- Nie obchodzi mnie to, że to niebezpieczne. Tym bardziej nie powinieneś iść sam.
- Dobra posłuchaj. Może jednak nie będę musiał nigdzie iść. Może on wróci i wszystko będzie w porządku - Artem chciał jakoś uratować obecną sytuację. Nie zamierzał ryzykować życia swojej siostry ale z drugiej strony czuł, że jeśli on zniknie to Natasza wcześniej czy później po prostu za nim wyruszy.
- Nie odwracaj kota ogonem. Idę z Tobą. Nie będę mogła siedzieć tu bezczynnie kiedy Ty będziesz tam daleko. Nie będę w ogóle wiedziała co się z Tobą dzieje. Nie. Artem nie jestem dzieciakiem. Chcę iść z Tobą..
Artem tylko westchnął i opuścił głowę. Po chwili namysłu odpowiedział, krótko:
- W porządku.. Jeśli coś pójdzie nie tak wyruszymy za dwa dni.. Ale obiecaj mi, że nikt się o tym nie dowie. Nikt.
- Obiecuję.. - przytaknęła głową.
- Nawet Żeńka. - podniósł wzrok na dziewczynę.
- Nawet Żeńka.. - powtórzyła za nim jak zachipnotyzowana jednak zaraz się ocknęła i zmarszczyła brwi - Hej. Skąd wiesz?
Artem tylko się uśmiechnął cwaniacko puszczajac siostrę i wspiął się z powrotem na peron. Natasza szybko zrobiła to samo i złapała go za rękę.
- Pilnujesz mnie? Znaczy nas?
- Widziałem kilka razy jak się na Ciebie patrzy i za Tobą ogląda. Po za tym ostatnio sporo czasu ze sobą spędzacie. Nie cieżko się domyślić - chłopak wzruszył ramionami i schował dłonie do kieszeni swoich wosjkowych spodni.
Natka podniosła książkę leżącą na posadzce i schowała ją do kieszonki. Książka nie była dużych rozmiarów. Raczej była to książka kieszonkowa, dzięki czemu z łatwością weszła do tylnej kieszeni spodni.
- Chcesz go zostawić? - zapytał po chwili widząc zmieszanie swojej siostry.
Natka nie udzieliła mu odpowiedzi na to pytanie, a Artem wciąż nie spuszczał z niej wzroku.
- Nie Twój interes.. - odpowiedziała oschle i minęła brata kierując się do namiotu. Tym razem jednak to Artem zatrzymał ją chwytając dziewczynę za rękę w łokciu.
- Natka proszę. Nie rób scen.. Kochasz go? - odważył się zadać to pytanie chociaż wcale nie liczył na odpowiedź siostry. Raczej sądził, że znów będzie chciała odejść.
Ona zaś nie udzieliła odpowiedzi słownej. Delikatnie, ledwno zauważalnie potwierdziła to skinięciem głowy i spojrzała gdzieś w bok. Artem objął siostrę ramieniem i przytulił do siebie.
- Zastanów się nad tym.. - poprosił siostrę i oboje wrócili do namiotu.
Natka ponownie skinęła głową w odpowiedzi aczkolwiek w duszy i tak wiedziała, że chce wyruszyć z Artemem. Nie chciała czekać na stacji z założonymi rękami gdy podczas podróży jej brat może mieć jakieś kłopoty. Skłamała mówiąc, że obiecuje iż Żeńka się nic nie dowie. Postanowiła, że spotka się z nim następnego wieczoru i wszystko mu powie.
Artem odsłonił płachtę do namiotu puszczając siostrę pierwszą po czym sam wszedł do środka. Suchy wciąż siedział w namiocie i pił gorącą herbatę.
- O Natasza. Cały dzień Cię nie widziałem. Gdzie byłaś? - zapytał Suchy posyłając dziewczynie szczery choć delikatny uśmiech.
- Witaj wujku Saszo. Błądziłam tu i tam - odpowiedziała i zaśmiała się cicho.
Ojczym tylko pokręcił głową wciąż się do siebie lekko uśmiechając, a Natka przygotowała sobie jeszcze napar z grzybów i wypiła go nim położyła się w swoim posłaniu.
Suchy widząc swoich podopiecznych, spokojnie teraz mógł iść spać i tak też zrobił. Pożegnał ich krótkim "dobranoc" i ułożł się na posłaniu zapadając od razu w sen. Kiedyś w końcu musiał się wyspać.
To samo również zrobił i Artem. Z pewnością jeszcze chciał odespać nocną zmianę. Położył się na swoim posłaniu, które miał tuż obok Natki i spojrzał dzisiaj ostatni raz na siostrę.
- Dobranoc.. - uśmiechnął się do niej gdy tylko napotkał jej wzrok.
- Dobranoc, Artem.. - zmusiła się do odwzajemnienia uśmiechu i gdy tylko skończyła pić herbatę zniknęła pod kocem na swoim posłaniu nie chcąc już z nikim rozmawiać. Odwróciła się plecami do brata i z cichą nadzieją, że szybko uśnie zamknęła oczy. Tak jednak nie było. Po głowie tłukły jej się różne myśli dotyczące słów Artema, powróciła niepewność i obawa na temat Ogrodu Botanicznego i niedomkniętego włazu, rozmyślała nad tym kim jest ten cały Hunter i co jeśli faktycznie będzie musiała wyruszyć z Artemem w daleką podróż do Polis, co powie Żeńce? Żeńka. Właśnie,.. Chłopak, na którym zależało jej równie bardzo jak na Artemie. Musiała teraz dokonać wyboru rozsądnie. Po cichu jednak liczyła, że wszystko będzie w normie, że ten cały Hunter wróci tak jak mówił, a oni zostaną razem na tej stacji.
~~*~~
Na dziś to tyle. Jutro już zabieram się za kolejny rozdział, bo wena nie może czekać kiedy ma się jej aż za dużo :)
Mam nadzieję, że się podobało i zapraszam do komentowania.
Pozdrawiam. Dobranoc ;)
Nie bardzo rozumiem twój pomysł na ten tekst. Postanowiłaś umieścić swoją wymyśloną postać obok Artema w ten sposób modyfikując oryginalną historię? Jeśli ma to być poważniejszy tekst to niestety nic z tego nie wyjdzie, z prostej przyczyny - nie jesteś Głuchowskim. Nie oddasz dialogów i zachowań postaci tak jak zrobił by to autor. Czuć tu sztuczność.
OdpowiedzUsuńAle co do samego tekstu - technicznie trzyma poziom. Parę zdań brzmiało dość drętwo, szablonowo, tak jakbyś chciała podać na siłę jak najwięcej informacji w zdaniu i to nieco psuło jego szyk. Ale całość jak najbardziej w porządku. Niektóre zdania/dialogi brzmią również nieco naiwnie, mam wrażenie, że sypiesz banałami opisując otoczenie, ale to może być tylko moje odczucie jako fana uniwersum. Dlatego też drażni mnie np, jak szczątkowo wyjaśniasz kim był Hunter (albo jak bohaterowie dostali się na Ogród Botaniczny i co tam zrobili, et cetera) - kompletnie nie czuć klimatu. Ogólnie tekst na plus, a nawet dwa, ale historia mnie nie przekonuje. Masz dość dobry warsztat na wymyślenie swoich własnych postaci i ich przygód w metrze, bez posiłkowania się Głuchowskim. :)
Mam nadzieję, że nie zrazisz się tą mini recenzją ani nie zabijesz mnie za te uwagi ;)
Trzymaj się, pozdrawiam :)