Dziewczyna długo nie mogła zmusić się do snu. Wierciła się z boku na bok, z pleców na brzuch i odwrotnie. Nie miała pojęcia, która godzina wybiła gdy w końcu sen sam ją otulił. Spała długo i nie słyszała nawet jak Artem oraz Suchy opuścili namiot. Sama obudziła się dopiero po godzinie 12 po południu. Czuła się okropnie niewyspana i zmęczona, a włosy miała rozczochrane. Sięgnęła po czajnik i wyszła z namiotu by pójść po wodę i zagotować ją przy wspólnym ognisku, które było na środku stacji. A to wszystko ze względów bezpieczeństwa. Nie raz już się zdażyło, że namioty spłonęły z powodu palenia ognisk w środku, stąd też samo gotowanie wody w namiocie było surowo zabronione jak i nieumyślne posługiwanie się ogniem.
W głowie Natki znów biły się myśli wczorajszego wieczoru i w ogóle była nieprzejęta tym co się dzieje dookoła niej. Wyglądała tak jakby wyłączyła się z tego świata jednak nie na długo. Do pionu przywrócił ją głos małej dziewczynki. Spojrzała w dół i ujrzała młodszą siostrzyczkę Żeńki. Rodzina ta jako jedna z nielicznych była całą ocalałą familią. Bardzo rzadko zdażało się, że jakaś rodzina zamieszkiwała stację w komplecie. I tu na Nataszę spadło kolejne przytłoczenie. Rodzina. Nie miała jej z Artemem. Stracili matkę, a ojca nie znali. Wychowywał ich tylko Suchy - ojczym.
- Leńka, a co Ty tu robisz? - zapytała zdziwiona Natka.
- Uczeszesz mnie? Bo oni nie chcieli mnie przy swojej rozomowie i powiedzieli, żebym poszła się pobawić. A ja nie chcę się bawić - dziewczynka odpowiedziała z oburzeniem.
- Kto Cię nie chciał przy swojej rozmowie? - zmarszczyła brwi biorąc czajnik z zagotowaną wodą.
- Artem i mój brat! No to poszłam do waszego namiotu ale Ciebie w nim nie było. Brakowało czajnika więc przyszłam tutaj - odpowiedziała już nieco spokojniejszym tonem głosu.
- Mądra z Ciebie dziewczynka ale nie powinnaś tak sama biegać po stacji. Wracajmy już - Natka chwyciła siostrę Żeńki za rękę i razem z nią wróciła do swojego namiotu. Tam przygotowała herbatę i tak jak chciała Leńka, uczesała ją w warkocza. Pijąc tak herbatę, nawet zgodziła się w między czasie na zabawę lalkami dziewczynki. Natka nie bawiła się lalkami w dzieciństwie. Nawet ich nie miała. Ale jak na prawie dorosłą dziewczynę, bardzo jej się to spodobało. Dzięki temu czas im szybko zleciał przy takiej zabawie. Siedziały tak razem przez około dwie godziny dopóki Leńka nie zaczęła się nudzić i narzekać, że chce do domu. Natka w sumie nie wiedziała o czym chłopaki rozmawiali więc zgodziła się odprowadzić dziewczynkę, gdyż ta nalegała aby starsza koleżanka poszła razem z nią. Obie wyszły z namiotu i skierowały się do rodzinnego namiotu Żeńki. Leńka trzymała Nataszę za ręke przez całą drogę i po chwili obie znalazły się przed "domem". Starsza dziewczyna uchyliła płachtę prowadzącą do środka i Leńka weszła, a ona tuż za nią. W tym samym momencie Artem i Żeńka przerwali swoją rozmowę patrząc na dziewczyny.
- Cześć.. - przywitała ich, a Leńka poszła zaszyć się w swoim kąciku.
- Cześć - odpowiedzieli równo, po czym Żeńka zwrócił się do siostrzyczki:
- Mówiłem Ci, żebyś poszła do sąsiadów. No raz dwa, zmykaj - ponaglił dziewczynkę, a ta zaś z oburzeniem na twarzy i niechętnie opuściła znów namiot tak jak jej kazał starszy brat.
Po czym zaprosił Natkę by siadła obok nich i podał jej przygotowanej przed chwilą herbaty. Dziewczyna podziękowała skinięciem głowy i napiła się. Wciąż trzymało ją przygnębienie i chyba nie była w stanie nawet tego ukrywać gdyż Żeńka zauważył zmianę w dziewczynie.
- Wszystko w porządku, Natko? - zapytał przyglądając się jej uważnie.
- Tak tak. Jak najlepiej. Jestem tylko trochę niewyspana - odpowiedziała posyłając przyjacielowi uśmiech.
- Nie wyspałaś się? Kiedy wstałem to Ty jeszcze spałaś. Prawie jak zabita i nie mogłem Cię dobudzić nawet - zaśmiał się Artem słysząc odpowiedź siostry.
- Późno zasnęłam - odparła w stronę brata przenosząc na niego wzork.
Być może Artem domyślił się, że było to spowodowane wczorajszą rozmową więc odpuścił dalej drążenie tego tematu. Odstawił pusty kubek po herbacie i skierował się do wyjścia z namiotu. Odnosił w sobie dziwne wrażenie iż niepotrzebnie powiedział dziewczynie o tym wszystkim. Bez słowa opuścił namiot i poszedł się przejść.
- Zobaczymy się wieczorem.. - Natasza dokończyła pić swoją herbatę i również odstawiła kubek wychodząc za Artemem z namiotu.
Zdezorientowany Żeńka został w namiocie sam. Postanowił nie wtrącać się w sprawy swoich przyjaciół więc zajął się swoimi rzeczami.
Natka podążyła za chłopakiem i zatrzymała go stając przed nim. Chwilę milczała ale wyglądała o wiele bardziej stanowczo niż kilka minut temu.
Artem w geście zapytania uniósł brwi patrząc na siostrę i oczekiwał czegokolwiek z jej strony. W końcu dziewczyna przerwała ciszę.
- Podjęłam decyzję, Artem.. - zaczęła ale widząc, że chłopak otwiera usta by coś powiedzieć szybko zaczęłą kontynuuować - Jeśli to będzie konieczne pójdę z Tobą. Nie puszczę Cię samego. Tak wiem, Żeńka. Ale Żeńka to nie wszystko.. Mam tylko Ciebie i nie chcę Cię stracić w odmętach tuneli. Zrozum to, Artem błagam...
Chłopak po chwili milczenia przytaknął głową.
- Dobrze.. Niech tak będzie - zgodził się i dodał - Nie sądzę, by wrócił do jutra.. Wyruszymy z samego rana. Tylko nikomu nic nie mów.
- Nawet Żeńce. Tak wiem.. - dziewczyna potwierdziła i mocno uściskała brata. Ten również przytulił ją do siebie i przez chwilę stali tak w milczeniu, by za moment znów się rozstać. Artem miał niedługo pracę przy produkcji herbaty więc pożegnał się z siostrą i poprosił by naszykowała niewielki ekwipunek na jutro. Natka przytaknęła głową i wróciła do namiotu. Wujka Saszy wciąż nie było, więc to najlepszy moment by przygotować ekwipunek. Spakowałą tylko najpotrzebniejsze rzeczy, żeby plecaki były jak najlżejsze ale żeby zawierały w sobie to co potrzebne. Apteczkę, jedzenie, naboje i tego typu różne inne przedmioty. Szybko się z tym uporała i skończyła w momencie gdy do namiotu wszedł ojczym. Dziewczyna zmieszana trochę jego widokiem przesunęła plecaki pod koc, który leżał w kącie, a na pytanie co robi odpowiedziała krótko, że sprząta. Myślała, że ta odpowiedź nie wystarczy jednak Suchy już nie pytał o nic więcej, a Natka opuściła namoit mówiąc, że idzie jeszcze załatwić kilka spraw.
Na Żeńkę natknęła się niemal od razu, który złapał ją za rękę dość energicznie i z uśmiechem na twarzy zabrał na koniec peronu - w ich ulubione miejsce.
Natasza tylko pokręciła głową i zaśmiała się cicho.
- No wreszcie widzę uśmiech na Twojej twarzy! - z triumfem powiedział zatrzymując się za filarem razem z dziewczyną i dodał - A uśmiech u Ciebie ostatnio to rzadkość. Co się dzieje, Natka?
Chłopak od razu spoważniał i zaczął przyglądać się dziewczynie z uwagą jak nigdy dotąd.
Dziewczyna tylko westchnęła cicho i wiedząc, że nie potrafi go okłamać opowiedziała mu całą historię i plan jaki zna od Artema.
- Wyruszamy jutro rano.. - zakończyła.
Przez dłuższą chwilę Żeńka stał w milczeniu i jakby w zadumie. Układał w głowie myśli i słowa choć tak naprawdę było to chyba zbędne. Podniósł po chwili wzrok z podłogi i zatrzymał go na oczach dziewczyny.
- Natka ja.. Ja nie wiem co mam powiedzieć.. - zaczął bez ładu i składu po czym jednak westchnął i nie owijał w bawełnę - Kocham Cię, zostań moją dziewczyną..
Słysząc słowa chłopaka, dziewczynę zbiło z nóg. Mają być parą? Teraz? Kiedy ona opuszcza rodzinną stację WOGN z Artemem? Przecież ona nawet nie ma pojęcia kiedy wrócą i czy w ogóle wrócą. Tym razem to ona nie wiedziała co ma powiedzieć.
- Zostanę - przerwała po chwili ciszę - I obiecuję, że wrócę najszybciej jak to możliwe...
Złapała Żeńkę mocno za dłonie, by po chwili utonąć z nim w namiętnym pocałunku. Przytulił ją mocno do siebie, by móc poczuć choć przez chwilę, że oboje są szczęśliwi.
Zbliżał się wieczór. Pora do snu, lampy na stacji zaczęły przygasać i peron był ogarnięty półmrokiem. Tym razem jednak ani Żeńka ani Natka nie zamierzali kierować się jeszcze do swoich namiotów. Dziewczyna zerwała z szyi swój srebrny naszyjnik i wręczyła go Żeńce. Biżuteria tutaj też była bardzo rzadka. Dostała ten łańcuszek dawno temu od Suchego, który przywiózł go ze sobą z podróży.
- Zatrzymaj go.. Obiecuję wrócić..
Chłopak wziął go do ręki by kilka razy obrócić go w palcach. Po chwili jednak schował go do kieszeni swojej wojskowej kurtki.
- Będę czekał... - przytulił Nataszę do siebie mocno znów i spędzili tak w swoich objęciach kilkanaście ładnych minut. Tę ich romantyczną chwilę jednak przerwał strażnik, który postanowił sobie zrobić mały obchód stacji. Skarcił ich za to, że nie śpią jeszcze i ponaglił do namiotów. Nie chcąc robić kłopotów tak też zrobili. Żeńka odprowadził Natkę do jej namiotu po czym sam wrócił do siebie.
Suchy spał, Artema nie było. Przed dziewczyną znów kolejna niespokojna noc. Wiedziała, że na sto procent już nie zaśnie do rana więc postanowiła poczekać na Artema, aż ten wróci ze swojej zmiany na produkcji herbaty. Zasiadła na swoim posłaniu i jeszcze postanowiła przeczytać fragment jakiejś ksiażki. Była to książka z dużą ilością obrazków. Zdjęć różnych budowli, zapewne ze świata, który przestał istnieć w mgnieniu oka. Dziewczyna oglądała je z ogromną ciekawością i nie potrafiła uwierzyć w to iż takie budowle istniały i jak szybko zostały zrównanie z ziemią. Przekręcała kartki, jeszcze jedną i kolejną, aż natknęła się na niesamowicie piękne zdjęcie Pałacu w Wersalu. Te ogrody, ten pałac. Nie miała pojęcia jak długo lustrowała zadziwionymi oczami te zdjęcia. W pewnym momencie spróbowała sobie wyobrazić jak żyli ludzie mieszkający w tym pałacu. Jak przechadzają się ścieżkami pomiędzy kolorowymi i pachnącymi kwiatami. Natka nie znała zapachu kwiatów. Jedyne zapachy jakie znała to metaliczny, spalana benzyna czy smar. Przez chwilę uświadomiła sobie, że zapach metra jest nijaki albo w ogóle nie pachnie bo nie ma czym. Zmarszczyła tylko brwi i przekręciła stronę dalej wyrzucając swoje wyobrażenia w kąt. W tym samym momencie do namiotu wszedł Artem i chyba nieco zdziwiony widokiem siostry, która jeszcze nie śpi zapytał:
- Jeszcze na nogach?
- O.. Wróciłeś. Tak jakoś straciłam poczucie czasu przez książkę - odpowiedziała spokojnie i lekko się uśmiechnęła.
Artem siadł obok siostry i wypił zimną już herbatę. Do rana zostało już chyba tylko około trzech godzin jednak żadne z nich jakoś nie kładło się spać. Wymieniali między sobą spojrzenia i siedzieli w milczeniu. Być może nie chcieli obudzić ojczyma albo po prostu nie mieli pojęcia jak zacząć między sobą jakoś rozmowę będącą całością.
Przesiedzieli tak razem w ciszy do samego rana...