Nie jestem tu też nowa, a o pisaniu co nieco wiem.
Mam tylko nadzieję, że przypadnie wam do gustu ten blog i będziecie na niego zaglądać. A tym czasem co mogę więcej powiedziec. Hm.. No zapraszam do czytania, przede wszystkim.
~~*~~
- Szczury! Szczury! - rozległ się głos mężczyzny. Tak szczury dość często pojawiały się na tej stacji. Tym razem była to jednak plaga szczurów. Kto mógł rzucał się do ucieczki pozostawiając swój i tak niewielki majątek za sobą w łapach tych paskudnych gryzoni. Od ścian stacji odbijały się tylko puste krzyki i wrzaski, a każdy martwił się tylko o siebie. Na stacji tej była tylko jedna drezyna, jednak nie była ona sporych rozmiarów. Mieściła co najwyżej pięć osób, a zajęta była i tak przez strażików. Już mieli oni odjeżdżać gdy do jednego z nich podbiegła kobieta, błagalnie wołając by ocalił on dwójkę jej dzieci. Płaczliwym głosem prosiła aby bezpiecznie trafiły na inną stację i wciskała mu w ręce śpiącą mimo wrzasków dziewczynkę i zdezorientowanego chłopca niewiele starszego od dziewczynki. Sam strażnik zaś nie wiedział co miał robić w tym momencie. Być bezinteresowny w stosunku do kobiety, która tak bardzo prosiła go o to aby ocalił jej dwójkę dzieci? Coś go tknęło w środku jednak. Coś czego nie potrafił w tym momencie sobie odpowiedzieć co. Chwycił więc bezbronne dzieci w swoje ramiona i zabrał je na drezynę, mimo protestów innych strażników. Bez wytłumaczenia się im okrył starym kocem tę dwójkę i dał znak, że mogą ruszać. Widać reszta strażników musiała zrezygnować z tłumaczenia swojemu koledze, że nie mogą ich zabrać, bo czasu było coraz mniej i w końcu szczury mogły dopaść i ich. Ruszyli więc w głąb ciemnego tunelu, który był oświetlany bladym światłem latarki. Z każdym metrem wrzaski cichły i słychać już było tylko koła toczące się po szynach w stronę innej stacji. Stacji, na której mieli czuć się bezpiecznie. Nikt nie wiedział ile czasu im zeszło za nim dotarli na oświetloną stację. Najważniejsze, że przyjęli ich na tej stacji ciepło. Dali namiot, w którym młody mężczyzna mógł zaopiekować się dwójką bezbronnych dzieciaków, którzy przed chwilą stracili matkę. Przez chwilę nie był pewny czy poradzi sobie z wychowaniem tych dzieci jednak wiedział, że nikt inny na tej stacji nie zwróci na nich zbytniej uwagi. W namiocie podał im coś do jedzenia i zrobił herbaty. Nie była to jednak zwyczajna herbata. Przygotowywana była ona z grzybów i miała nie najlepszy aromat. Jednak z czasem przywyknąć można do niej było.
- Jestem Sasza.. Od dzisiaj będę waszym wujkiem.. - powiedział wręczając im jedzenie. Dzieci choć młode poradziły sobie ze spożyciem posiłku jaki dostali od swojego nowego opiekuna. Zupełnie nie wiedziały co się stało i nie wyglądały na zbytnio przerażone.
- Ja jestem Artem, a to moja siostra Natasza - odpowiedział po chwili chłopiec wbijając swoje duże oczy w mężczyznę, który ich uratował.
Od tamtej pory dzieciaki wychowywały się pod okiem żołnierza, który dbał o nich prawie jak o swoje własne. Jednak mimo wszystko jako rodzeństwo jedno o drugie dbało i wzajemnie sobie pomagało. A wujek Sasza wiedział, że może zawsze liczyć na chłopca, który wykazywał się odpowiedzialnością, a przynajmniej tak się wydawało...
Pewnego razu, gdy Suchy, bo tak nazywali Saszę mieszkańcy tej stacji, rzekł do swojego podopiecznego, gdy musiał wyjść na wartę:
- Bądź dzielny, Artem..
***
- Artem.. Artem! - dziewczyna potrząsnęła lekko ramieniem chłopaka, który spał na swoim posłaniu w namiocie, by go obudzić - Ileż można spać..
Chłopak przetarł swoje oczy i usiadł na kocu. Przeciagnął się po chwili oraz ziewnął.
- Zdaje się, że masz wartę z chłopakami w tunelu - dziewczyna o długich, jasnobrązowych włosach zaplecionych w warkocz spojrzała na niego. Urodę miała dość przeciętną jak na mieszkankę metra. Jej twarz była szczupła, a samej postury lepszej nie miała. Przygotowywała właśnie Artemowi napar z grzybów, popularnie zwany herbatą.
- Tak mam.. - przytaknął głową spoglądając na swoją młodszą siostrę, Nataszę. Nie była od niego dużo młodsza, bo zaledwie tylko o dwa lata.
Dziewczyna podała mu kubek z gorącym naparem i ciepło uśmiechnęła się do niego.
- Natka.. Jak długo spałem? - zapytał po chwili upijając niewielki łyk herbaty.
- Około dwie godziny. Tak stawiam. Za nim wyszłam jeszcze czytałeś książkę - odpowiedziała, a uśmiech nie znikał jej z twarzy. Zrobił się teraz nieco delikatniejszy niż wcześniej. Artem wiele razy zastanawiał się jak ona to robi, że mimo tego w jakim świecie żyją, dziewczyna potrafi się uśmiechać. Sam w sobie czuł, ze chyba jej tego zazdrości. Wiedział jednak, że w Natce nie kryje się tylko beztroskość. Wiedział, że jego siostra potrafi być zaradna i potrafi postawić na swoim. Jak na młodą kobietę, jest silna i nie należy jej zaliczać do kobiet, które nosza sukienki. Natka miała na sobie codziennie spodnie, nieco za duże i luźne, a na stopach miała czarne buty zwane oficerkami. Nosiła na sobie też starą już ale nadającą się jeszcze do chodzenia koszulę w kratkę zapinaną na guziki. Rękawy miała zawinięte lekko do góry, ponieważ były nieco za długie i utrudniały prace domowe. Nie lubiła sprzątać jednak nie miała nic lepszego do roboty. Mimo swojej zaradności i chęci nigdy nie dostała zgody, aby siedzieć na warcie w tunelu. Dość często jednak odwiedzała tam swoich przyjaciół na kilka godzin, by z nimi porozmawiać lub przynieść coś do przekąszenia.
Gdy Artem skończył pić herbatę z grzybów, odstawił kubek na malutki stoliczek i podniósł się. Dochodziła pora wyjścia na wartę więc ubrał na siebie kurtkę i zabrał swój karabin, zarzucając go na ramię.
- Do zobaczenia rano, Natko - uśmiechnął się do siostry i wyszedł z namiotu.
- Zaczekaj! - dziewczyna wyszła za nim dość szybko wręczając mu mały pakunek - Jakbyś zgłodniał - ponownie się ciepło uśmiechnęła do chłopaka.
Artem w podziękowaniu przytulił dziewczynę i ruszył w stronę zejścia z peronu, a następnie zniknął w tunelu. Natasza odprowadziła go wzrokiem, a gdy zniknął z pola jej widzenia zawróciła się do namiotu. Zatrzymał ją jednak głos bardzo dobrze znanej jej osoby.
- Cześć, Natka! - radośnie ją przywitał, a był to Żeńka. Przyjaciel jej i Artema. Brązowowłosa odwróciła się z powrotem i powitała chłopaka z uśmiechem na twarzy.
- Cześć. - odpowiedziała.
- Artem poszedł na wartę? - zapytał chłopak.
Natka tylko przytaknęła głową w geście zgody i schowała dłonie do kieszeni w spodniach. Po chwili jednak zapytała:
- A Ciebie co sprowadza w moje strony? - zaśmiała się cicho przechylając delikatnie głowę w stronę przyjaciela.
- Ach no wiesz.. Przechodziłem tędy i myślałem, że zajrzę - odparł uśmiechając się po czym zapytał - Masz ochotę porozmawiać?
- Jasne - odpowiedziała pośpiesznie bez większego namysłu. Nie miała w tej chwili wiele do roboty. Jej brat poszedł na wartę, a wujka Saszy jeszcze nie było. Widać musiał mieć coś ważnego do załatwienia. Lepsze było spotkanie ze znajomym w tej chwili niż samotne przebywanie w namiocie.
Skierowali się więc na drugo koniec peronu, gdzie tunel biegł do sąsiedniej stacji. Tam usiedli na schodkach i przeszli do rozmowy. Zwykle ich rozmowa opierała się na wspomnieniach z dzieciństwa. O tym jak się poznali i co robili. Natasza bardzo lubiła towarzystwo Żeńki i to z odwzajemnieniem. Wiele osób twierdziło, że byłaby z nich świetna para lecz oni sami często wypierali się tych słów. Sami jednak też nie wiedzieli chyba czego tak naprawdę chcą od siebie.
Pochłonięci swoją rozmową nawet nie zwrócili uwagi na godzinę. Z tej pogawędki dopiero wyrwał ich moment, gdy światła na stacji przygasły. Oznaczało to, ze zbliża się pora spania. Ludzi na peronie zaczęło być coraz mnie, bo każdy wracał do swojego namiotu udać się na odpoczynek.
- Późno już.. - Natka rozejrzała się dookoła po czym przeniosła wzrok na Żeńkę.
- Zagadaliśmy się. Jak zwykle - odparł chłopak i zaśmiał się cicho, również spoglądając na dziewczynę. - Odprowadzę Cię - dodał z uśmiechem i wstał ze schodków.
Dziewczyna również się podniosła i otrzepała spodnie kierując się w stronę swojego namiotu. Nie była to długa droga i już po chwili znów stali przed wejściem do namiotu.
- Może wejdziesz na herbatę? - zaproponowała patrząc na swojego przyjaciela, a w jej oczach widać było ten zachęcający błysk. Żeńka zgodził się bez długiego namysłu i oboje weszli do środka. Natasza przygotowała napar i po kilku minutach oboje popijali gorący trunek. Tym razem jednak milczeli i wydawało się jakby oboje wpadli w zamyślenia. Gdy tylko Żeńka skończył pić swoją herbatę przysunął się bliżej dziewczyny i objął ją niepewnie ramieniem. Odważył się też na delikatny pocałunek, który ku jego zdziwieniu dziewczyna odwzajemniła. Objęła chłopaka za szyję, a w między czasie pogłębiła ich pocałunek. W namiocie panował półmrok co sprawiało, że atmosfera była całkiem przyjemna jak na takie igraszki. Chłopak zapędził się też do tego stopnia, że powoli zaczął rozpinać guziki od koszuli Natki. Ich romantyczna chwila nie trwała długo, bo została przerwana dźwiękiem odsłanianej płachty od namiotu. Oderwali się od siebie pośpiesznie i Natasza skupiła się na zapinaniu koszuli drżącymi dłońmi. W namiocie pojawił się Suchy i z dość przyjaznym uśmiechem powitał dwójkę dzieciaków:
- Chyba wam nie przeszkodziłem? - zapytał.
- Nie skąd - odparł Żeńka - Właśnie kończyłem pić herbatę i uciekam do siebie - udał, że pije herbatę z pustego prawie już kubka po czym odstawił go na stolik. Wstał i skierował się do wyjścia.
Suchy tylko uśmiechnął się do chłopaka i pożegnał go uściskiem dłoni.
- Dobranoc - rzucił młody chłopak do Saszy, a potem zwrócił się do dziewczyny - Do jutra, Natka.
- Do jutra - odparła i skinęła głową zakładając za ucho kosmyk włosów.
Natasza unikając wzroku ojczyma zabrała się za sprzątanie kubków po herbacie. Wytarła je ścierką do naczyń i odstawiła na niewysoką półeczkę. Suchy musiał widzieć zakłopotanie swojej podopiecznej, bo już o nic więcej nie pytał. Sam też był zmęczony od wykonywania swojego zadania więc po prostu położył się na posłaniu. Życzył Natce dobrej nocy i zasnął.
Dziewczyna jeszcze chwilę posiedziała po czym odwiesiła ścierkę na haczyk i sama ułożyła się do snu. Nim jednak usnęła, zaprzątnęła sobie głowę myślami o pocałunku z przyjacielem. Im dłużej jednak myślała tym bardziej nie wiedziała jakie wnioski wyciągać, aż w końcu usnęła.
~~*~~
Nie jest to coś najlepszego w swoim rodzaju jednak spory okres czasu nie pisałam. Mam nadzieję, że się podobało. Będę starała się pisać znacznie lepiej i sądzę, że wybaczycie mi jeśli pojawiły się jakieś błędy.
No. To chyba tyle. W komentarzu oczekuję waszych pochwał oraz krytyki. Co wam się spodobało, a co do poprawienia. Jestem otwarta na to. Bo dzięki temu wiem nad czym powinnam popracować.
Tym czasem.
Dobranoc moi drodzy czytelnicy! :)