Dziewczyna długo nie mogła zmusić się do snu. Wierciła się z boku na bok, z pleców na brzuch i odwrotnie. Nie miała pojęcia, która godzina wybiła gdy w końcu sen sam ją otulił. Spała długo i nie słyszała nawet jak Artem oraz Suchy opuścili namiot. Sama obudziła się dopiero po godzinie 12 po południu. Czuła się okropnie niewyspana i zmęczona, a włosy miała rozczochrane. Sięgnęła po czajnik i wyszła z namiotu by pójść po wodę i zagotować ją przy wspólnym ognisku, które było na środku stacji. A to wszystko ze względów bezpieczeństwa. Nie raz już się zdażyło, że namioty spłonęły z powodu palenia ognisk w środku, stąd też samo gotowanie wody w namiocie było surowo zabronione jak i nieumyślne posługiwanie się ogniem.
W głowie Natki znów biły się myśli wczorajszego wieczoru i w ogóle była nieprzejęta tym co się dzieje dookoła niej. Wyglądała tak jakby wyłączyła się z tego świata jednak nie na długo. Do pionu przywrócił ją głos małej dziewczynki. Spojrzała w dół i ujrzała młodszą siostrzyczkę Żeńki. Rodzina ta jako jedna z nielicznych była całą ocalałą familią. Bardzo rzadko zdażało się, że jakaś rodzina zamieszkiwała stację w komplecie. I tu na Nataszę spadło kolejne przytłoczenie. Rodzina. Nie miała jej z Artemem. Stracili matkę, a ojca nie znali. Wychowywał ich tylko Suchy - ojczym.
- Leńka, a co Ty tu robisz? - zapytała zdziwiona Natka.
- Uczeszesz mnie? Bo oni nie chcieli mnie przy swojej rozomowie i powiedzieli, żebym poszła się pobawić. A ja nie chcę się bawić - dziewczynka odpowiedziała z oburzeniem.
- Kto Cię nie chciał przy swojej rozmowie? - zmarszczyła brwi biorąc czajnik z zagotowaną wodą.
- Artem i mój brat! No to poszłam do waszego namiotu ale Ciebie w nim nie było. Brakowało czajnika więc przyszłam tutaj - odpowiedziała już nieco spokojniejszym tonem głosu.
- Mądra z Ciebie dziewczynka ale nie powinnaś tak sama biegać po stacji. Wracajmy już - Natka chwyciła siostrę Żeńki za rękę i razem z nią wróciła do swojego namiotu. Tam przygotowała herbatę i tak jak chciała Leńka, uczesała ją w warkocza. Pijąc tak herbatę, nawet zgodziła się w między czasie na zabawę lalkami dziewczynki. Natka nie bawiła się lalkami w dzieciństwie. Nawet ich nie miała. Ale jak na prawie dorosłą dziewczynę, bardzo jej się to spodobało. Dzięki temu czas im szybko zleciał przy takiej zabawie. Siedziały tak razem przez około dwie godziny dopóki Leńka nie zaczęła się nudzić i narzekać, że chce do domu. Natka w sumie nie wiedziała o czym chłopaki rozmawiali więc zgodziła się odprowadzić dziewczynkę, gdyż ta nalegała aby starsza koleżanka poszła razem z nią. Obie wyszły z namiotu i skierowały się do rodzinnego namiotu Żeńki. Leńka trzymała Nataszę za ręke przez całą drogę i po chwili obie znalazły się przed "domem". Starsza dziewczyna uchyliła płachtę prowadzącą do środka i Leńka weszła, a ona tuż za nią. W tym samym momencie Artem i Żeńka przerwali swoją rozmowę patrząc na dziewczyny.
- Cześć.. - przywitała ich, a Leńka poszła zaszyć się w swoim kąciku.
- Cześć - odpowiedzieli równo, po czym Żeńka zwrócił się do siostrzyczki:
- Mówiłem Ci, żebyś poszła do sąsiadów. No raz dwa, zmykaj - ponaglił dziewczynkę, a ta zaś z oburzeniem na twarzy i niechętnie opuściła znów namiot tak jak jej kazał starszy brat.
Po czym zaprosił Natkę by siadła obok nich i podał jej przygotowanej przed chwilą herbaty. Dziewczyna podziękowała skinięciem głowy i napiła się. Wciąż trzymało ją przygnębienie i chyba nie była w stanie nawet tego ukrywać gdyż Żeńka zauważył zmianę w dziewczynie.
- Wszystko w porządku, Natko? - zapytał przyglądając się jej uważnie.
- Tak tak. Jak najlepiej. Jestem tylko trochę niewyspana - odpowiedziała posyłając przyjacielowi uśmiech.
- Nie wyspałaś się? Kiedy wstałem to Ty jeszcze spałaś. Prawie jak zabita i nie mogłem Cię dobudzić nawet - zaśmiał się Artem słysząc odpowiedź siostry.
- Późno zasnęłam - odparła w stronę brata przenosząc na niego wzork.
Być może Artem domyślił się, że było to spowodowane wczorajszą rozmową więc odpuścił dalej drążenie tego tematu. Odstawił pusty kubek po herbacie i skierował się do wyjścia z namiotu. Odnosił w sobie dziwne wrażenie iż niepotrzebnie powiedział dziewczynie o tym wszystkim. Bez słowa opuścił namiot i poszedł się przejść.
- Zobaczymy się wieczorem.. - Natasza dokończyła pić swoją herbatę i również odstawiła kubek wychodząc za Artemem z namiotu.
Zdezorientowany Żeńka został w namiocie sam. Postanowił nie wtrącać się w sprawy swoich przyjaciół więc zajął się swoimi rzeczami.
Natka podążyła za chłopakiem i zatrzymała go stając przed nim. Chwilę milczała ale wyglądała o wiele bardziej stanowczo niż kilka minut temu.
Artem w geście zapytania uniósł brwi patrząc na siostrę i oczekiwał czegokolwiek z jej strony. W końcu dziewczyna przerwała ciszę.
- Podjęłam decyzję, Artem.. - zaczęła ale widząc, że chłopak otwiera usta by coś powiedzieć szybko zaczęłą kontynuuować - Jeśli to będzie konieczne pójdę z Tobą. Nie puszczę Cię samego. Tak wiem, Żeńka. Ale Żeńka to nie wszystko.. Mam tylko Ciebie i nie chcę Cię stracić w odmętach tuneli. Zrozum to, Artem błagam...
Chłopak po chwili milczenia przytaknął głową.
- Dobrze.. Niech tak będzie - zgodził się i dodał - Nie sądzę, by wrócił do jutra.. Wyruszymy z samego rana. Tylko nikomu nic nie mów.
- Nawet Żeńce. Tak wiem.. - dziewczyna potwierdziła i mocno uściskała brata. Ten również przytulił ją do siebie i przez chwilę stali tak w milczeniu, by za moment znów się rozstać. Artem miał niedługo pracę przy produkcji herbaty więc pożegnał się z siostrą i poprosił by naszykowała niewielki ekwipunek na jutro. Natka przytaknęła głową i wróciła do namiotu. Wujka Saszy wciąż nie było, więc to najlepszy moment by przygotować ekwipunek. Spakowałą tylko najpotrzebniejsze rzeczy, żeby plecaki były jak najlżejsze ale żeby zawierały w sobie to co potrzebne. Apteczkę, jedzenie, naboje i tego typu różne inne przedmioty. Szybko się z tym uporała i skończyła w momencie gdy do namiotu wszedł ojczym. Dziewczyna zmieszana trochę jego widokiem przesunęła plecaki pod koc, który leżał w kącie, a na pytanie co robi odpowiedziała krótko, że sprząta. Myślała, że ta odpowiedź nie wystarczy jednak Suchy już nie pytał o nic więcej, a Natka opuściła namoit mówiąc, że idzie jeszcze załatwić kilka spraw.
Na Żeńkę natknęła się niemal od razu, który złapał ją za rękę dość energicznie i z uśmiechem na twarzy zabrał na koniec peronu - w ich ulubione miejsce.
Natasza tylko pokręciła głową i zaśmiała się cicho.
- No wreszcie widzę uśmiech na Twojej twarzy! - z triumfem powiedział zatrzymując się za filarem razem z dziewczyną i dodał - A uśmiech u Ciebie ostatnio to rzadkość. Co się dzieje, Natka?
Chłopak od razu spoważniał i zaczął przyglądać się dziewczynie z uwagą jak nigdy dotąd.
Dziewczyna tylko westchnęła cicho i wiedząc, że nie potrafi go okłamać opowiedziała mu całą historię i plan jaki zna od Artema.
- Wyruszamy jutro rano.. - zakończyła.
Przez dłuższą chwilę Żeńka stał w milczeniu i jakby w zadumie. Układał w głowie myśli i słowa choć tak naprawdę było to chyba zbędne. Podniósł po chwili wzrok z podłogi i zatrzymał go na oczach dziewczyny.
- Natka ja.. Ja nie wiem co mam powiedzieć.. - zaczął bez ładu i składu po czym jednak westchnął i nie owijał w bawełnę - Kocham Cię, zostań moją dziewczyną..
Słysząc słowa chłopaka, dziewczynę zbiło z nóg. Mają być parą? Teraz? Kiedy ona opuszcza rodzinną stację WOGN z Artemem? Przecież ona nawet nie ma pojęcia kiedy wrócą i czy w ogóle wrócą. Tym razem to ona nie wiedziała co ma powiedzieć.
- Zostanę - przerwała po chwili ciszę - I obiecuję, że wrócę najszybciej jak to możliwe...
Złapała Żeńkę mocno za dłonie, by po chwili utonąć z nim w namiętnym pocałunku. Przytulił ją mocno do siebie, by móc poczuć choć przez chwilę, że oboje są szczęśliwi.
Zbliżał się wieczór. Pora do snu, lampy na stacji zaczęły przygasać i peron był ogarnięty półmrokiem. Tym razem jednak ani Żeńka ani Natka nie zamierzali kierować się jeszcze do swoich namiotów. Dziewczyna zerwała z szyi swój srebrny naszyjnik i wręczyła go Żeńce. Biżuteria tutaj też była bardzo rzadka. Dostała ten łańcuszek dawno temu od Suchego, który przywiózł go ze sobą z podróży.
- Zatrzymaj go.. Obiecuję wrócić..
Chłopak wziął go do ręki by kilka razy obrócić go w palcach. Po chwili jednak schował go do kieszeni swojej wojskowej kurtki.
- Będę czekał... - przytulił Nataszę do siebie mocno znów i spędzili tak w swoich objęciach kilkanaście ładnych minut. Tę ich romantyczną chwilę jednak przerwał strażnik, który postanowił sobie zrobić mały obchód stacji. Skarcił ich za to, że nie śpią jeszcze i ponaglił do namiotów. Nie chcąc robić kłopotów tak też zrobili. Żeńka odprowadził Natkę do jej namiotu po czym sam wrócił do siebie.
Suchy spał, Artema nie było. Przed dziewczyną znów kolejna niespokojna noc. Wiedziała, że na sto procent już nie zaśnie do rana więc postanowiła poczekać na Artema, aż ten wróci ze swojej zmiany na produkcji herbaty. Zasiadła na swoim posłaniu i jeszcze postanowiła przeczytać fragment jakiejś ksiażki. Była to książka z dużą ilością obrazków. Zdjęć różnych budowli, zapewne ze świata, który przestał istnieć w mgnieniu oka. Dziewczyna oglądała je z ogromną ciekawością i nie potrafiła uwierzyć w to iż takie budowle istniały i jak szybko zostały zrównanie z ziemią. Przekręcała kartki, jeszcze jedną i kolejną, aż natknęła się na niesamowicie piękne zdjęcie Pałacu w Wersalu. Te ogrody, ten pałac. Nie miała pojęcia jak długo lustrowała zadziwionymi oczami te zdjęcia. W pewnym momencie spróbowała sobie wyobrazić jak żyli ludzie mieszkający w tym pałacu. Jak przechadzają się ścieżkami pomiędzy kolorowymi i pachnącymi kwiatami. Natka nie znała zapachu kwiatów. Jedyne zapachy jakie znała to metaliczny, spalana benzyna czy smar. Przez chwilę uświadomiła sobie, że zapach metra jest nijaki albo w ogóle nie pachnie bo nie ma czym. Zmarszczyła tylko brwi i przekręciła stronę dalej wyrzucając swoje wyobrażenia w kąt. W tym samym momencie do namiotu wszedł Artem i chyba nieco zdziwiony widokiem siostry, która jeszcze nie śpi zapytał:
- Jeszcze na nogach?
- O.. Wróciłeś. Tak jakoś straciłam poczucie czasu przez książkę - odpowiedziała spokojnie i lekko się uśmiechnęła.
Artem siadł obok siostry i wypił zimną już herbatę. Do rana zostało już chyba tylko około trzech godzin jednak żadne z nich jakoś nie kładło się spać. Wymieniali między sobą spojrzenia i siedzieli w milczeniu. Być może nie chcieli obudzić ojczyma albo po prostu nie mieli pojęcia jak zacząć między sobą jakoś rozmowę będącą całością.
Przesiedzieli tak razem w ciszy do samego rana...
2015/03/13
2015/03/09
Rozdział 01 - "Przypuszczenia"
Trochę nieobecności ale już wracamy do świata podziemnego.
Będę pracować nad rozdziałami w każdej wolnej chwili by w miarę często się one pojawiały.
Tym czasem zapraszam do kolejnego rozdziału.
~~*~~
Noc dla Natki przebiegła bardzo spokojnie. Rano, nim jeszcze nocna zmiana dobiegła końca, przebudziła się i opuściła po cichu namiot nie chcąc budzić ojczyma. Na stacji było pusto, większość ludzi jeszcze spała w swoich namiotach, a tylko nieliczni wartownicy szykowali się na swoją zmianę. Dziewczyna zawsze wychodziła na schody, przy torach i tam czekała na powrót swojego starszego brata. Za każdym razem czy to był ranek czy wieczór ona na niego czekała. Wypatrywała jego powrotu, bo zawsze się martwiła. Nigdy nie wiadomo czy czarni podejdą do stacji i co jeszcze kryje się w tunelu prowadzącym na stację o nazwie Ogród Botaniczny. Na stację, na którą kiedyś pozwolili sobie bezkarnie wyjść. Z zamyślenia wyrwały ją odgłosy budzącej się stacji. Kilka minut później każdy żył na niej jak dzień w dzień. Swoim życiem. Dzieci biegały bawiąc się w berka, a na niewielkich miejscowych straganach zaczynał się handel. Ludzie wymieniali się ksiażkami lub tym co mieli na swoim zbyciu. Natka rozejrzała się dookoła, z kilkoma osobami wymieniła serdeczne "dzień dobry" i z niecierpliwością w duszy wciąż wypatrywała sylwetki swojego brata.
Chwilę później już ją rozpoznała i witając z uśmiechem zmęczonego chłopaka odruchowo przytuliła go do siebie. Zaś z Piotrem Andriejewiczem, z którym Artem miał wartę, uścisnęła dłoń na powitanie mówiąc zwyczajne dzień dobry. Gdy tylko obaj się pożegnali również uściskiem dłoni, Artem i Natasza skierowali się do ich namiotu, który był ustawiony przy samej ulicy Głównej. Tam gdzie zamieszkiwały osoby ważniejsze na stacji, a taką też osobą był Suchy. Ich ojczym zajmował się administracją i odpowiadał za kontakty z innymi stacjami. Z tego też powodu, w namiocie mieszkali tylko we trójkę. W środku Natka przygotowała bratu napar z grzybów, tak zwaną herbatę i podała mu kubek gorącego napoju.
- Idź spać. Jesteś zmęczony - dodała obdarzając Artema swoim ciepłym uśmiechem. Chłopak odwzajemnił delikatny uśmiech i czuł od siostry, choć młodszej od siebie, matczyną opiekę mimo, że tak niewiele pamiętał ze swojego dzieciństwa. Nie znał matki a nawet niezbyt ją pamiętał nie wspominając nawet o ojcu, którego nie znali wcale. Natka zaś nie pamiętała swojej matki w ogóle ale za to sam jej instynkt kobiecy kazał się opiekować Artemem. W zasadzie oboje opiekowali się sobą wzajemnie. Prawie nigdy się nie kłócili, za to pomagali sobie dość często. Zwykle to Artem pomagał młodszej siostrze ale Natka chcąc być odważna i niezależna szybko zaczęła przyswajać zupełnie inne cechy niż dziewczynki otaczające ją na stacji. Nie dawała sobie nigdy dokuczać i zawsze starała się unikać płaczu. Biegała z chłopakami, zachowywała się jak chłopak i nigdy nie nosiła sukienek. Interesowała ją broń i wszystkie te mroczne opowieści dobiegające ze wszystkich tuneli metra.
- Później opowiesz mi czy coś się wydażyło - dodała po chwili i podała koc Artemowi - Miłej drzemki.
Uśmiechnęła się nieco szerzej do chłopaka i zostawiła go samego w namiocie. W między czasie gdy Artem spał, Suchy był zajęty swoimi obowiązkami, a Natka miała po prostu swój czas wolny, siadała na brzegu peronu i czytała jakieś książki. Książki te były różne. Często trafiały jej się podręczniki naukowe z dawnych lat przez co w jakimś stopniu zgłębiała wiedzę, czasami też historyczne, dzięki którym wiedziała jak ludzie żyli dawniej nim jeszcze zeszli do podziemia. Niekiedy też czytała zwykłe przygodówki, które zdobywała handlując ze straganiażami przybywającymi na stację po słynną herbatę z WOGN-u. Za kilka torebek tej herbaty mogła kupić kilka książek. Oczywiście wymiana ta była potajemna, a książki trzymała w swojej skrytce i nikomu o niej nie mówiła. Nawet Artemowi. Sto razy bardziej jednak byłoby nierozsądne wydawać na te książki zapasów naboi. Naboje były walutą w metrze. Miały rolę pieniądza i były równie cennym przedmiotem. Natka nie była dość podstępną osobą jednak wiedziała, że naboje nie mogą jej ubywać dlatego też zawsze podchodziła straganiaży herbatą co z reguły zakańczało się sukcesem i wymianą towaru. Co więcej Natasza jako prawdopodobnie jedyna kobieta na tej stacji posiadała broń. Jednak była to jej słodka tajemnica. Najlepsza do tej pory wymiana jaką udało jej się utargować ze straganiażami i stąd też oszczędzała naboje, które miała.
Czytając tak książkę nawet nie zdała sobie sprawy jak szybko leci jej czas. Minęło kilka ładnych godzin i nadeszło popołudnie,a być może nawet i wieczór zaś z czytania wyrwał ją głos Artema.
- Hej Natko - siadł obok dziewczyny.
Nie było wcale tak trudno ją znaleźć. Stacja spora nie była a Artem i tak wiedział gdzie Natasza zwykle czyta książki.
- Cześć. Wyspałeś się? - zapytała zamykając książkę i odkładając ją obok siebie na betonie. Chłopak skinął głową w odpowiedzi na pytanie siostry lecz jednak ona nie była co do tego w stu procentach przekonana. Miała dziwne wrażenie, że jednak coś gnębi chłopaka. Mało tego, że był zmęczony widziała jeszcze małe zakłopotanie.
- Wszystko w porządku? - zapytała przyglądając się chłopakowi.
- Tak tak. Jasne - pośpiesznie odpowiedział i uśmiechnął się nikle do dziewczyny. Bądź co bądź Natka głupia nie była i widziała, że coś jest nie tak. Wciąż wpatrując się w chłopaka wyczekiwała odpowiedzi.
- Artem.. - uniosła brwi i dodała - Przecież widzę. Coś nie tak na posterunku? Znowu czarni podeszli? A może coś innego. No opowiadaj, proszę.
Nalegała przez dłuższą chwilę aż w końcu doczekała się odpowiedzi, że czarni tej nocy nie zjawili się w ogóle, a do stanowiska przypałętał się tylko jakiś szczeniak. Odpowiedź ta jednak jej nie zadowoliła. Artem w końcu odpuścił, gdyż wiedział, że nic nie ukryje przed siostrą. Zeskoczył na tory i stanął przed dziewczyną, która wciąż siedziała na peronie patrząc jej w oczy.
- Pamiętasz naszą wyprawę do Ogrodu Botanicznego ładnych kilka lat temu? - zaczął cicho i niepewnie rozejrzał się dookoła czy aby nikt nie podsłuchuje ich rozmowy.
Brązowowłosa skinęła głową w geście potwierdzenia i w sumie nie łatwo było zapomnieć o tej wyprawie. Wymknęli się podczas zmiany warty i błądząc po stacji naszła ich myśl by wyjść na górę na zewnątrz. I oczywiście doszło do tego. Otworzyli właz a ich oczom ukazały się zardzewiałe ruchome schody, które zatrzymały się na zawsze. Z początku ogarnęła ich niechęć do dalszej wspinaczki, gdyż schody zapadały się i okropnie zgżytały kiedy się na nie stanęło. Jednak po uporyczwej walce z tymi schodami udało im się wyjżeć na powierzchnię. Zobaczyli wtedy niesamowite niebo usłane milionami gwiazd. Skąd jednak mogli wiedzieć czym są migoczące obiekty na granatowym niebie skoro mieszkali tylko pod ziemią a nad ich głowami rozciągało się sklepienie pełne metalowych rur i kabli. Czuli się wtedy jak mali stalkerzy, którzy wyruszają na powierzchnię ziemi w kombinezonach ochronnych i z ogromnym uzbrojeniem, by dostarczyć do podziemi niezbędnych rzeczy nadających się jeszcze do funkcjonowania. Z zachwytu jednak wyrwało ich przeraźliwe i mrożące krew w żyłach wycie, które rozległo się niedaleko. Byli tylko bezbronnymi dzieciakami i posiadali tylko jakaś starą dwururkę. Szybko rzucili się z powrotem do podziemi, mało nie wpadając w dziury w schodach. Potykali się też sami o własne nogi ale gdy już dotarli na stację i gdy tylko zdali sobie sprawę, że urządzenie do zamknięcia włazu się zacięło ruszyli w dalszą ucieczkę. W drogę powrotną do rodzinnej stacji. Gdy natrafili na posterunek pośpiesznie i jedno przez drugiego zaczęło się tłumaczyć, że byli tylko w tunelu, w którym natknęłi się na szczury i zawrócili. Oczywiście każde z nich dostało wtedy porządne lanie i przysięgli sobie, że nikomu nie wyjawią tej tajemnicy.
- To właśnie przez ten otwarty właz czarni dostają się do metra.. - skwitował krótko.
Dziewczyna zmarszczyła brwi słysząc słowa brata i zeszła z peronu stając teraz przed nim.
- O czym Ty mówisz? Kto Ci to powiedział? - zapytała z niedowierzaniem w głosie.
- Hunter.. Przyjaciel Suchego.. Rozmawiali w namiocie całkiem niedawno właśnie o tym. To nie tylko zagraża naszej stacji ale i całej ludzkości, która zamieszkuje metro. Jeśli nasza stacja upadnie.. To koniec.
- Hunter? Jaki Hunter. Kim w ogóle jest ten człowiek i skąd się wziął?
- To Myśliwy. Przybył na stację całkiem niedawno i poznałem go podczas warty na stanowisku. Przybył tu... - urwał przypominając sobie słowa Myśliwego, które zabrzmiały mu w głowie o tym, że nikt ma się nie dowiedzieć o ich tajemnicy. Jednak nie czuł się na siłach by ukrywać dalej to przed własną siostrą. Kontynuuował więc - Bo trzeba to cholerstwo usunąć. Nie zasypiemy tunelu bo woda gruntowa zaleje stację. I.. I powiedział, że uda się do Ogrodu Botanicznego. Jeśli nie wróci po dwóch dniach mam wyruszyć do Polis i odnaleźć Młynarza...
I w tym momencie Natka przerwała jego wypowiedź.
- Do Polis? Wyruszyć? Ty? Chyba oszalałeś... Żartujesz sobie prawda? - patrzyła na Artema uważnie a jej wyraz twarzy domagał się tego aby powiedział, że to nie prawda.
- Nie żartuję.. - odparł i złapał dziewczynę za ramiona spogląając jej znów w oczy - Ale jeśli będę musiał iść.. Obiecuję, że wrócę tu.
Zaprzeczyła kiwnięciem głowy na boki.
- Absolutnie nie. Nie pójdziesz sam.. Pójdę z Tobą i nawet nie protestuj.. - oburzyła się.
Artem zaniemówił na dłuższą chwilę. Wiedział, że Natka nie należy do zwykłych dziewczyn. Ale czy byłby w stanie narażać ją na niebezpieczeństwo tuneli i to co czycha na nich w ciemnościach metra?
- Nie.. Natka nie mogę. Obiecałem, że nikomu o tym nie powiem...
- Ale jednak mi powiedziałeś! - Dziewczyna znów przerwała mu zdanie.
- Bo uznałem, że powinnaś wiedzieć.
- No bo powinnam. A skoro już wiem to nie puszczę Cię samego.
- Natka to niebezpiecze..
- Nie obchodzi mnie to, że to niebezpieczne. Tym bardziej nie powinieneś iść sam.
- Dobra posłuchaj. Może jednak nie będę musiał nigdzie iść. Może on wróci i wszystko będzie w porządku - Artem chciał jakoś uratować obecną sytuację. Nie zamierzał ryzykować życia swojej siostry ale z drugiej strony czuł, że jeśli on zniknie to Natasza wcześniej czy później po prostu za nim wyruszy.
- Nie odwracaj kota ogonem. Idę z Tobą. Nie będę mogła siedzieć tu bezczynnie kiedy Ty będziesz tam daleko. Nie będę w ogóle wiedziała co się z Tobą dzieje. Nie. Artem nie jestem dzieciakiem. Chcę iść z Tobą..
Artem tylko westchnął i opuścił głowę. Po chwili namysłu odpowiedział, krótko:
- W porządku.. Jeśli coś pójdzie nie tak wyruszymy za dwa dni.. Ale obiecaj mi, że nikt się o tym nie dowie. Nikt.
- Obiecuję.. - przytaknęła głową.
- Nawet Żeńka. - podniósł wzrok na dziewczynę.
- Nawet Żeńka.. - powtórzyła za nim jak zachipnotyzowana jednak zaraz się ocknęła i zmarszczyła brwi - Hej. Skąd wiesz?
Artem tylko się uśmiechnął cwaniacko puszczajac siostrę i wspiął się z powrotem na peron. Natasza szybko zrobiła to samo i złapała go za rękę.
- Pilnujesz mnie? Znaczy nas?
- Widziałem kilka razy jak się na Ciebie patrzy i za Tobą ogląda. Po za tym ostatnio sporo czasu ze sobą spędzacie. Nie cieżko się domyślić - chłopak wzruszył ramionami i schował dłonie do kieszeni swoich wosjkowych spodni.
Natka podniosła książkę leżącą na posadzce i schowała ją do kieszonki. Książka nie była dużych rozmiarów. Raczej była to książka kieszonkowa, dzięki czemu z łatwością weszła do tylnej kieszeni spodni.
- Chcesz go zostawić? - zapytał po chwili widząc zmieszanie swojej siostry.
Natka nie udzieliła mu odpowiedzi na to pytanie, a Artem wciąż nie spuszczał z niej wzroku.
- Nie Twój interes.. - odpowiedziała oschle i minęła brata kierując się do namiotu. Tym razem jednak to Artem zatrzymał ją chwytając dziewczynę za rękę w łokciu.
- Natka proszę. Nie rób scen.. Kochasz go? - odważył się zadać to pytanie chociaż wcale nie liczył na odpowiedź siostry. Raczej sądził, że znów będzie chciała odejść.
Ona zaś nie udzieliła odpowiedzi słownej. Delikatnie, ledwno zauważalnie potwierdziła to skinięciem głowy i spojrzała gdzieś w bok. Artem objął siostrę ramieniem i przytulił do siebie.
- Zastanów się nad tym.. - poprosił siostrę i oboje wrócili do namiotu.
Natka ponownie skinęła głową w odpowiedzi aczkolwiek w duszy i tak wiedziała, że chce wyruszyć z Artemem. Nie chciała czekać na stacji z założonymi rękami gdy podczas podróży jej brat może mieć jakieś kłopoty. Skłamała mówiąc, że obiecuje iż Żeńka się nic nie dowie. Postanowiła, że spotka się z nim następnego wieczoru i wszystko mu powie.
Artem odsłonił płachtę do namiotu puszczając siostrę pierwszą po czym sam wszedł do środka. Suchy wciąż siedział w namiocie i pił gorącą herbatę.
- O Natasza. Cały dzień Cię nie widziałem. Gdzie byłaś? - zapytał Suchy posyłając dziewczynie szczery choć delikatny uśmiech.
- Witaj wujku Saszo. Błądziłam tu i tam - odpowiedziała i zaśmiała się cicho.
Ojczym tylko pokręcił głową wciąż się do siebie lekko uśmiechając, a Natka przygotowała sobie jeszcze napar z grzybów i wypiła go nim położyła się w swoim posłaniu.
Suchy widząc swoich podopiecznych, spokojnie teraz mógł iść spać i tak też zrobił. Pożegnał ich krótkim "dobranoc" i ułożł się na posłaniu zapadając od razu w sen. Kiedyś w końcu musiał się wyspać.
To samo również zrobił i Artem. Z pewnością jeszcze chciał odespać nocną zmianę. Położył się na swoim posłaniu, które miał tuż obok Natki i spojrzał dzisiaj ostatni raz na siostrę.
- Dobranoc.. - uśmiechnął się do niej gdy tylko napotkał jej wzrok.
- Dobranoc, Artem.. - zmusiła się do odwzajemnienia uśmiechu i gdy tylko skończyła pić herbatę zniknęła pod kocem na swoim posłaniu nie chcąc już z nikim rozmawiać. Odwróciła się plecami do brata i z cichą nadzieją, że szybko uśnie zamknęła oczy. Tak jednak nie było. Po głowie tłukły jej się różne myśli dotyczące słów Artema, powróciła niepewność i obawa na temat Ogrodu Botanicznego i niedomkniętego włazu, rozmyślała nad tym kim jest ten cały Hunter i co jeśli faktycznie będzie musiała wyruszyć z Artemem w daleką podróż do Polis, co powie Żeńce? Żeńka. Właśnie,.. Chłopak, na którym zależało jej równie bardzo jak na Artemie. Musiała teraz dokonać wyboru rozsądnie. Po cichu jednak liczyła, że wszystko będzie w normie, że ten cały Hunter wróci tak jak mówił, a oni zostaną razem na tej stacji.
~~*~~
Na dziś to tyle. Jutro już zabieram się za kolejny rozdział, bo wena nie może czekać kiedy ma się jej aż za dużo :)
Mam nadzieję, że się podobało i zapraszam do komentowania.
Pozdrawiam. Dobranoc ;)
Będę pracować nad rozdziałami w każdej wolnej chwili by w miarę często się one pojawiały.
Tym czasem zapraszam do kolejnego rozdziału.
~~*~~
Noc dla Natki przebiegła bardzo spokojnie. Rano, nim jeszcze nocna zmiana dobiegła końca, przebudziła się i opuściła po cichu namiot nie chcąc budzić ojczyma. Na stacji było pusto, większość ludzi jeszcze spała w swoich namiotach, a tylko nieliczni wartownicy szykowali się na swoją zmianę. Dziewczyna zawsze wychodziła na schody, przy torach i tam czekała na powrót swojego starszego brata. Za każdym razem czy to był ranek czy wieczór ona na niego czekała. Wypatrywała jego powrotu, bo zawsze się martwiła. Nigdy nie wiadomo czy czarni podejdą do stacji i co jeszcze kryje się w tunelu prowadzącym na stację o nazwie Ogród Botaniczny. Na stację, na którą kiedyś pozwolili sobie bezkarnie wyjść. Z zamyślenia wyrwały ją odgłosy budzącej się stacji. Kilka minut później każdy żył na niej jak dzień w dzień. Swoim życiem. Dzieci biegały bawiąc się w berka, a na niewielkich miejscowych straganach zaczynał się handel. Ludzie wymieniali się ksiażkami lub tym co mieli na swoim zbyciu. Natka rozejrzała się dookoła, z kilkoma osobami wymieniła serdeczne "dzień dobry" i z niecierpliwością w duszy wciąż wypatrywała sylwetki swojego brata.
Chwilę później już ją rozpoznała i witając z uśmiechem zmęczonego chłopaka odruchowo przytuliła go do siebie. Zaś z Piotrem Andriejewiczem, z którym Artem miał wartę, uścisnęła dłoń na powitanie mówiąc zwyczajne dzień dobry. Gdy tylko obaj się pożegnali również uściskiem dłoni, Artem i Natasza skierowali się do ich namiotu, który był ustawiony przy samej ulicy Głównej. Tam gdzie zamieszkiwały osoby ważniejsze na stacji, a taką też osobą był Suchy. Ich ojczym zajmował się administracją i odpowiadał za kontakty z innymi stacjami. Z tego też powodu, w namiocie mieszkali tylko we trójkę. W środku Natka przygotowała bratu napar z grzybów, tak zwaną herbatę i podała mu kubek gorącego napoju.
- Idź spać. Jesteś zmęczony - dodała obdarzając Artema swoim ciepłym uśmiechem. Chłopak odwzajemnił delikatny uśmiech i czuł od siostry, choć młodszej od siebie, matczyną opiekę mimo, że tak niewiele pamiętał ze swojego dzieciństwa. Nie znał matki a nawet niezbyt ją pamiętał nie wspominając nawet o ojcu, którego nie znali wcale. Natka zaś nie pamiętała swojej matki w ogóle ale za to sam jej instynkt kobiecy kazał się opiekować Artemem. W zasadzie oboje opiekowali się sobą wzajemnie. Prawie nigdy się nie kłócili, za to pomagali sobie dość często. Zwykle to Artem pomagał młodszej siostrze ale Natka chcąc być odważna i niezależna szybko zaczęła przyswajać zupełnie inne cechy niż dziewczynki otaczające ją na stacji. Nie dawała sobie nigdy dokuczać i zawsze starała się unikać płaczu. Biegała z chłopakami, zachowywała się jak chłopak i nigdy nie nosiła sukienek. Interesowała ją broń i wszystkie te mroczne opowieści dobiegające ze wszystkich tuneli metra.
- Później opowiesz mi czy coś się wydażyło - dodała po chwili i podała koc Artemowi - Miłej drzemki.
Uśmiechnęła się nieco szerzej do chłopaka i zostawiła go samego w namiocie. W między czasie gdy Artem spał, Suchy był zajęty swoimi obowiązkami, a Natka miała po prostu swój czas wolny, siadała na brzegu peronu i czytała jakieś książki. Książki te były różne. Często trafiały jej się podręczniki naukowe z dawnych lat przez co w jakimś stopniu zgłębiała wiedzę, czasami też historyczne, dzięki którym wiedziała jak ludzie żyli dawniej nim jeszcze zeszli do podziemia. Niekiedy też czytała zwykłe przygodówki, które zdobywała handlując ze straganiażami przybywającymi na stację po słynną herbatę z WOGN-u. Za kilka torebek tej herbaty mogła kupić kilka książek. Oczywiście wymiana ta była potajemna, a książki trzymała w swojej skrytce i nikomu o niej nie mówiła. Nawet Artemowi. Sto razy bardziej jednak byłoby nierozsądne wydawać na te książki zapasów naboi. Naboje były walutą w metrze. Miały rolę pieniądza i były równie cennym przedmiotem. Natka nie była dość podstępną osobą jednak wiedziała, że naboje nie mogą jej ubywać dlatego też zawsze podchodziła straganiaży herbatą co z reguły zakańczało się sukcesem i wymianą towaru. Co więcej Natasza jako prawdopodobnie jedyna kobieta na tej stacji posiadała broń. Jednak była to jej słodka tajemnica. Najlepsza do tej pory wymiana jaką udało jej się utargować ze straganiażami i stąd też oszczędzała naboje, które miała.
Czytając tak książkę nawet nie zdała sobie sprawy jak szybko leci jej czas. Minęło kilka ładnych godzin i nadeszło popołudnie,a być może nawet i wieczór zaś z czytania wyrwał ją głos Artema.
- Hej Natko - siadł obok dziewczyny.
Nie było wcale tak trudno ją znaleźć. Stacja spora nie była a Artem i tak wiedział gdzie Natasza zwykle czyta książki.
- Cześć. Wyspałeś się? - zapytała zamykając książkę i odkładając ją obok siebie na betonie. Chłopak skinął głową w odpowiedzi na pytanie siostry lecz jednak ona nie była co do tego w stu procentach przekonana. Miała dziwne wrażenie, że jednak coś gnębi chłopaka. Mało tego, że był zmęczony widziała jeszcze małe zakłopotanie.
- Wszystko w porządku? - zapytała przyglądając się chłopakowi.
- Tak tak. Jasne - pośpiesznie odpowiedział i uśmiechnął się nikle do dziewczyny. Bądź co bądź Natka głupia nie była i widziała, że coś jest nie tak. Wciąż wpatrując się w chłopaka wyczekiwała odpowiedzi.
- Artem.. - uniosła brwi i dodała - Przecież widzę. Coś nie tak na posterunku? Znowu czarni podeszli? A może coś innego. No opowiadaj, proszę.
Nalegała przez dłuższą chwilę aż w końcu doczekała się odpowiedzi, że czarni tej nocy nie zjawili się w ogóle, a do stanowiska przypałętał się tylko jakiś szczeniak. Odpowiedź ta jednak jej nie zadowoliła. Artem w końcu odpuścił, gdyż wiedział, że nic nie ukryje przed siostrą. Zeskoczył na tory i stanął przed dziewczyną, która wciąż siedziała na peronie patrząc jej w oczy.
- Pamiętasz naszą wyprawę do Ogrodu Botanicznego ładnych kilka lat temu? - zaczął cicho i niepewnie rozejrzał się dookoła czy aby nikt nie podsłuchuje ich rozmowy.
Brązowowłosa skinęła głową w geście potwierdzenia i w sumie nie łatwo było zapomnieć o tej wyprawie. Wymknęli się podczas zmiany warty i błądząc po stacji naszła ich myśl by wyjść na górę na zewnątrz. I oczywiście doszło do tego. Otworzyli właz a ich oczom ukazały się zardzewiałe ruchome schody, które zatrzymały się na zawsze. Z początku ogarnęła ich niechęć do dalszej wspinaczki, gdyż schody zapadały się i okropnie zgżytały kiedy się na nie stanęło. Jednak po uporyczwej walce z tymi schodami udało im się wyjżeć na powierzchnię. Zobaczyli wtedy niesamowite niebo usłane milionami gwiazd. Skąd jednak mogli wiedzieć czym są migoczące obiekty na granatowym niebie skoro mieszkali tylko pod ziemią a nad ich głowami rozciągało się sklepienie pełne metalowych rur i kabli. Czuli się wtedy jak mali stalkerzy, którzy wyruszają na powierzchnię ziemi w kombinezonach ochronnych i z ogromnym uzbrojeniem, by dostarczyć do podziemi niezbędnych rzeczy nadających się jeszcze do funkcjonowania. Z zachwytu jednak wyrwało ich przeraźliwe i mrożące krew w żyłach wycie, które rozległo się niedaleko. Byli tylko bezbronnymi dzieciakami i posiadali tylko jakaś starą dwururkę. Szybko rzucili się z powrotem do podziemi, mało nie wpadając w dziury w schodach. Potykali się też sami o własne nogi ale gdy już dotarli na stację i gdy tylko zdali sobie sprawę, że urządzenie do zamknięcia włazu się zacięło ruszyli w dalszą ucieczkę. W drogę powrotną do rodzinnej stacji. Gdy natrafili na posterunek pośpiesznie i jedno przez drugiego zaczęło się tłumaczyć, że byli tylko w tunelu, w którym natknęłi się na szczury i zawrócili. Oczywiście każde z nich dostało wtedy porządne lanie i przysięgli sobie, że nikomu nie wyjawią tej tajemnicy.
- To właśnie przez ten otwarty właz czarni dostają się do metra.. - skwitował krótko.
Dziewczyna zmarszczyła brwi słysząc słowa brata i zeszła z peronu stając teraz przed nim.
- O czym Ty mówisz? Kto Ci to powiedział? - zapytała z niedowierzaniem w głosie.
- Hunter.. Przyjaciel Suchego.. Rozmawiali w namiocie całkiem niedawno właśnie o tym. To nie tylko zagraża naszej stacji ale i całej ludzkości, która zamieszkuje metro. Jeśli nasza stacja upadnie.. To koniec.
- Hunter? Jaki Hunter. Kim w ogóle jest ten człowiek i skąd się wziął?
- To Myśliwy. Przybył na stację całkiem niedawno i poznałem go podczas warty na stanowisku. Przybył tu... - urwał przypominając sobie słowa Myśliwego, które zabrzmiały mu w głowie o tym, że nikt ma się nie dowiedzieć o ich tajemnicy. Jednak nie czuł się na siłach by ukrywać dalej to przed własną siostrą. Kontynuuował więc - Bo trzeba to cholerstwo usunąć. Nie zasypiemy tunelu bo woda gruntowa zaleje stację. I.. I powiedział, że uda się do Ogrodu Botanicznego. Jeśli nie wróci po dwóch dniach mam wyruszyć do Polis i odnaleźć Młynarza...
I w tym momencie Natka przerwała jego wypowiedź.
- Do Polis? Wyruszyć? Ty? Chyba oszalałeś... Żartujesz sobie prawda? - patrzyła na Artema uważnie a jej wyraz twarzy domagał się tego aby powiedział, że to nie prawda.
- Nie żartuję.. - odparł i złapał dziewczynę za ramiona spogląając jej znów w oczy - Ale jeśli będę musiał iść.. Obiecuję, że wrócę tu.
Zaprzeczyła kiwnięciem głowy na boki.
- Absolutnie nie. Nie pójdziesz sam.. Pójdę z Tobą i nawet nie protestuj.. - oburzyła się.
Artem zaniemówił na dłuższą chwilę. Wiedział, że Natka nie należy do zwykłych dziewczyn. Ale czy byłby w stanie narażać ją na niebezpieczeństwo tuneli i to co czycha na nich w ciemnościach metra?
- Nie.. Natka nie mogę. Obiecałem, że nikomu o tym nie powiem...
- Ale jednak mi powiedziałeś! - Dziewczyna znów przerwała mu zdanie.
- Bo uznałem, że powinnaś wiedzieć.
- No bo powinnam. A skoro już wiem to nie puszczę Cię samego.
- Natka to niebezpiecze..
- Nie obchodzi mnie to, że to niebezpieczne. Tym bardziej nie powinieneś iść sam.
- Dobra posłuchaj. Może jednak nie będę musiał nigdzie iść. Może on wróci i wszystko będzie w porządku - Artem chciał jakoś uratować obecną sytuację. Nie zamierzał ryzykować życia swojej siostry ale z drugiej strony czuł, że jeśli on zniknie to Natasza wcześniej czy później po prostu za nim wyruszy.
- Nie odwracaj kota ogonem. Idę z Tobą. Nie będę mogła siedzieć tu bezczynnie kiedy Ty będziesz tam daleko. Nie będę w ogóle wiedziała co się z Tobą dzieje. Nie. Artem nie jestem dzieciakiem. Chcę iść z Tobą..
Artem tylko westchnął i opuścił głowę. Po chwili namysłu odpowiedział, krótko:
- W porządku.. Jeśli coś pójdzie nie tak wyruszymy za dwa dni.. Ale obiecaj mi, że nikt się o tym nie dowie. Nikt.
- Obiecuję.. - przytaknęła głową.
- Nawet Żeńka. - podniósł wzrok na dziewczynę.
- Nawet Żeńka.. - powtórzyła za nim jak zachipnotyzowana jednak zaraz się ocknęła i zmarszczyła brwi - Hej. Skąd wiesz?
Artem tylko się uśmiechnął cwaniacko puszczajac siostrę i wspiął się z powrotem na peron. Natasza szybko zrobiła to samo i złapała go za rękę.
- Pilnujesz mnie? Znaczy nas?
- Widziałem kilka razy jak się na Ciebie patrzy i za Tobą ogląda. Po za tym ostatnio sporo czasu ze sobą spędzacie. Nie cieżko się domyślić - chłopak wzruszył ramionami i schował dłonie do kieszeni swoich wosjkowych spodni.
Natka podniosła książkę leżącą na posadzce i schowała ją do kieszonki. Książka nie była dużych rozmiarów. Raczej była to książka kieszonkowa, dzięki czemu z łatwością weszła do tylnej kieszeni spodni.
- Chcesz go zostawić? - zapytał po chwili widząc zmieszanie swojej siostry.
Natka nie udzieliła mu odpowiedzi na to pytanie, a Artem wciąż nie spuszczał z niej wzroku.
- Nie Twój interes.. - odpowiedziała oschle i minęła brata kierując się do namiotu. Tym razem jednak to Artem zatrzymał ją chwytając dziewczynę za rękę w łokciu.
- Natka proszę. Nie rób scen.. Kochasz go? - odważył się zadać to pytanie chociaż wcale nie liczył na odpowiedź siostry. Raczej sądził, że znów będzie chciała odejść.
Ona zaś nie udzieliła odpowiedzi słownej. Delikatnie, ledwno zauważalnie potwierdziła to skinięciem głowy i spojrzała gdzieś w bok. Artem objął siostrę ramieniem i przytulił do siebie.
- Zastanów się nad tym.. - poprosił siostrę i oboje wrócili do namiotu.
Natka ponownie skinęła głową w odpowiedzi aczkolwiek w duszy i tak wiedziała, że chce wyruszyć z Artemem. Nie chciała czekać na stacji z założonymi rękami gdy podczas podróży jej brat może mieć jakieś kłopoty. Skłamała mówiąc, że obiecuje iż Żeńka się nic nie dowie. Postanowiła, że spotka się z nim następnego wieczoru i wszystko mu powie.
Artem odsłonił płachtę do namiotu puszczając siostrę pierwszą po czym sam wszedł do środka. Suchy wciąż siedział w namiocie i pił gorącą herbatę.
- O Natasza. Cały dzień Cię nie widziałem. Gdzie byłaś? - zapytał Suchy posyłając dziewczynie szczery choć delikatny uśmiech.
- Witaj wujku Saszo. Błądziłam tu i tam - odpowiedziała i zaśmiała się cicho.
Ojczym tylko pokręcił głową wciąż się do siebie lekko uśmiechając, a Natka przygotowała sobie jeszcze napar z grzybów i wypiła go nim położyła się w swoim posłaniu.
Suchy widząc swoich podopiecznych, spokojnie teraz mógł iść spać i tak też zrobił. Pożegnał ich krótkim "dobranoc" i ułożł się na posłaniu zapadając od razu w sen. Kiedyś w końcu musiał się wyspać.
To samo również zrobił i Artem. Z pewnością jeszcze chciał odespać nocną zmianę. Położył się na swoim posłaniu, które miał tuż obok Natki i spojrzał dzisiaj ostatni raz na siostrę.
- Dobranoc.. - uśmiechnął się do niej gdy tylko napotkał jej wzrok.
- Dobranoc, Artem.. - zmusiła się do odwzajemnienia uśmiechu i gdy tylko skończyła pić herbatę zniknęła pod kocem na swoim posłaniu nie chcąc już z nikim rozmawiać. Odwróciła się plecami do brata i z cichą nadzieją, że szybko uśnie zamknęła oczy. Tak jednak nie było. Po głowie tłukły jej się różne myśli dotyczące słów Artema, powróciła niepewność i obawa na temat Ogrodu Botanicznego i niedomkniętego włazu, rozmyślała nad tym kim jest ten cały Hunter i co jeśli faktycznie będzie musiała wyruszyć z Artemem w daleką podróż do Polis, co powie Żeńce? Żeńka. Właśnie,.. Chłopak, na którym zależało jej równie bardzo jak na Artemie. Musiała teraz dokonać wyboru rozsądnie. Po cichu jednak liczyła, że wszystko będzie w normie, że ten cały Hunter wróci tak jak mówił, a oni zostaną razem na tej stacji.
~~*~~
Na dziś to tyle. Jutro już zabieram się za kolejny rozdział, bo wena nie może czekać kiedy ma się jej aż za dużo :)
Mam nadzieję, że się podobało i zapraszam do komentowania.
Pozdrawiam. Dobranoc ;)
2015/02/16
Prolog 00.
Witam was w ten cudownie zimny wieczór. Przede wszystkim, krótko chciałam wam przedstawić blog. Będzie on w tematyce ksiażki pt.: "Metro 2033" i jak dobrze pójdzie to może nawet rozwinę się do "Metro 2034". Miejscami będę się opierać o treść książki jednak nie na tym mi zależy. Spróbuję i mam taki zamiar stworzyć coś nowego na tej podstawie oczami swojej bohaterki.
Nie jestem tu też nowa, a o pisaniu co nieco wiem.
Mam tylko nadzieję, że przypadnie wam do gustu ten blog i będziecie na niego zaglądać. A tym czasem co mogę więcej powiedziec. Hm.. No zapraszam do czytania, przede wszystkim.
~~*~~
- Szczury! Szczury! - rozległ się głos mężczyzny. Tak szczury dość często pojawiały się na tej stacji. Tym razem była to jednak plaga szczurów. Kto mógł rzucał się do ucieczki pozostawiając swój i tak niewielki majątek za sobą w łapach tych paskudnych gryzoni. Od ścian stacji odbijały się tylko puste krzyki i wrzaski, a każdy martwił się tylko o siebie. Na stacji tej była tylko jedna drezyna, jednak nie była ona sporych rozmiarów. Mieściła co najwyżej pięć osób, a zajęta była i tak przez strażików. Już mieli oni odjeżdżać gdy do jednego z nich podbiegła kobieta, błagalnie wołając by ocalił on dwójkę jej dzieci. Płaczliwym głosem prosiła aby bezpiecznie trafiły na inną stację i wciskała mu w ręce śpiącą mimo wrzasków dziewczynkę i zdezorientowanego chłopca niewiele starszego od dziewczynki. Sam strażnik zaś nie wiedział co miał robić w tym momencie. Być bezinteresowny w stosunku do kobiety, która tak bardzo prosiła go o to aby ocalił jej dwójkę dzieci? Coś go tknęło w środku jednak. Coś czego nie potrafił w tym momencie sobie odpowiedzieć co. Chwycił więc bezbronne dzieci w swoje ramiona i zabrał je na drezynę, mimo protestów innych strażników. Bez wytłumaczenia się im okrył starym kocem tę dwójkę i dał znak, że mogą ruszać. Widać reszta strażników musiała zrezygnować z tłumaczenia swojemu koledze, że nie mogą ich zabrać, bo czasu było coraz mniej i w końcu szczury mogły dopaść i ich. Ruszyli więc w głąb ciemnego tunelu, który był oświetlany bladym światłem latarki. Z każdym metrem wrzaski cichły i słychać już było tylko koła toczące się po szynach w stronę innej stacji. Stacji, na której mieli czuć się bezpiecznie. Nikt nie wiedział ile czasu im zeszło za nim dotarli na oświetloną stację. Najważniejsze, że przyjęli ich na tej stacji ciepło. Dali namiot, w którym młody mężczyzna mógł zaopiekować się dwójką bezbronnych dzieciaków, którzy przed chwilą stracili matkę. Przez chwilę nie był pewny czy poradzi sobie z wychowaniem tych dzieci jednak wiedział, że nikt inny na tej stacji nie zwróci na nich zbytniej uwagi. W namiocie podał im coś do jedzenia i zrobił herbaty. Nie była to jednak zwyczajna herbata. Przygotowywana była ona z grzybów i miała nie najlepszy aromat. Jednak z czasem przywyknąć można do niej było.
- Jestem Sasza.. Od dzisiaj będę waszym wujkiem.. - powiedział wręczając im jedzenie. Dzieci choć młode poradziły sobie ze spożyciem posiłku jaki dostali od swojego nowego opiekuna. Zupełnie nie wiedziały co się stało i nie wyglądały na zbytnio przerażone.
- Ja jestem Artem, a to moja siostra Natasza - odpowiedział po chwili chłopiec wbijając swoje duże oczy w mężczyznę, który ich uratował.
Od tamtej pory dzieciaki wychowywały się pod okiem żołnierza, który dbał o nich prawie jak o swoje własne. Jednak mimo wszystko jako rodzeństwo jedno o drugie dbało i wzajemnie sobie pomagało. A wujek Sasza wiedział, że może zawsze liczyć na chłopca, który wykazywał się odpowiedzialnością, a przynajmniej tak się wydawało...
Pewnego razu, gdy Suchy, bo tak nazywali Saszę mieszkańcy tej stacji, rzekł do swojego podopiecznego, gdy musiał wyjść na wartę:
- Bądź dzielny, Artem..
- Artem.. Artem! - dziewczyna potrząsnęła lekko ramieniem chłopaka, który spał na swoim posłaniu w namiocie, by go obudzić - Ileż można spać..
Chłopak przetarł swoje oczy i usiadł na kocu. Przeciagnął się po chwili oraz ziewnął.
- Zdaje się, że masz wartę z chłopakami w tunelu - dziewczyna o długich, jasnobrązowych włosach zaplecionych w warkocz spojrzała na niego. Urodę miała dość przeciętną jak na mieszkankę metra. Jej twarz była szczupła, a samej postury lepszej nie miała. Przygotowywała właśnie Artemowi napar z grzybów, popularnie zwany herbatą.
- Tak mam.. - przytaknął głową spoglądając na swoją młodszą siostrę, Nataszę. Nie była od niego dużo młodsza, bo zaledwie tylko o dwa lata.
Dziewczyna podała mu kubek z gorącym naparem i ciepło uśmiechnęła się do niego.
- Natka.. Jak długo spałem? - zapytał po chwili upijając niewielki łyk herbaty.
- Około dwie godziny. Tak stawiam. Za nim wyszłam jeszcze czytałeś książkę - odpowiedziała, a uśmiech nie znikał jej z twarzy. Zrobił się teraz nieco delikatniejszy niż wcześniej. Artem wiele razy zastanawiał się jak ona to robi, że mimo tego w jakim świecie żyją, dziewczyna potrafi się uśmiechać. Sam w sobie czuł, ze chyba jej tego zazdrości. Wiedział jednak, że w Natce nie kryje się tylko beztroskość. Wiedział, że jego siostra potrafi być zaradna i potrafi postawić na swoim. Jak na młodą kobietę, jest silna i nie należy jej zaliczać do kobiet, które nosza sukienki. Natka miała na sobie codziennie spodnie, nieco za duże i luźne, a na stopach miała czarne buty zwane oficerkami. Nosiła na sobie też starą już ale nadającą się jeszcze do chodzenia koszulę w kratkę zapinaną na guziki. Rękawy miała zawinięte lekko do góry, ponieważ były nieco za długie i utrudniały prace domowe. Nie lubiła sprzątać jednak nie miała nic lepszego do roboty. Mimo swojej zaradności i chęci nigdy nie dostała zgody, aby siedzieć na warcie w tunelu. Dość często jednak odwiedzała tam swoich przyjaciół na kilka godzin, by z nimi porozmawiać lub przynieść coś do przekąszenia.
Gdy Artem skończył pić herbatę z grzybów, odstawił kubek na malutki stoliczek i podniósł się. Dochodziła pora wyjścia na wartę więc ubrał na siebie kurtkę i zabrał swój karabin, zarzucając go na ramię.
- Do zobaczenia rano, Natko - uśmiechnął się do siostry i wyszedł z namiotu.
- Zaczekaj! - dziewczyna wyszła za nim dość szybko wręczając mu mały pakunek - Jakbyś zgłodniał - ponownie się ciepło uśmiechnęła do chłopaka.
Artem w podziękowaniu przytulił dziewczynę i ruszył w stronę zejścia z peronu, a następnie zniknął w tunelu. Natasza odprowadziła go wzrokiem, a gdy zniknął z pola jej widzenia zawróciła się do namiotu. Zatrzymał ją jednak głos bardzo dobrze znanej jej osoby.
- Cześć, Natka! - radośnie ją przywitał, a był to Żeńka. Przyjaciel jej i Artema. Brązowowłosa odwróciła się z powrotem i powitała chłopaka z uśmiechem na twarzy.
- Cześć. - odpowiedziała.
- Artem poszedł na wartę? - zapytał chłopak.
Natka tylko przytaknęła głową w geście zgody i schowała dłonie do kieszeni w spodniach. Po chwili jednak zapytała:
- A Ciebie co sprowadza w moje strony? - zaśmiała się cicho przechylając delikatnie głowę w stronę przyjaciela.
- Ach no wiesz.. Przechodziłem tędy i myślałem, że zajrzę - odparł uśmiechając się po czym zapytał - Masz ochotę porozmawiać?
- Jasne - odpowiedziała pośpiesznie bez większego namysłu. Nie miała w tej chwili wiele do roboty. Jej brat poszedł na wartę, a wujka Saszy jeszcze nie było. Widać musiał mieć coś ważnego do załatwienia. Lepsze było spotkanie ze znajomym w tej chwili niż samotne przebywanie w namiocie.
Skierowali się więc na drugo koniec peronu, gdzie tunel biegł do sąsiedniej stacji. Tam usiedli na schodkach i przeszli do rozmowy. Zwykle ich rozmowa opierała się na wspomnieniach z dzieciństwa. O tym jak się poznali i co robili. Natasza bardzo lubiła towarzystwo Żeńki i to z odwzajemnieniem. Wiele osób twierdziło, że byłaby z nich świetna para lecz oni sami często wypierali się tych słów. Sami jednak też nie wiedzieli chyba czego tak naprawdę chcą od siebie.
Pochłonięci swoją rozmową nawet nie zwrócili uwagi na godzinę. Z tej pogawędki dopiero wyrwał ich moment, gdy światła na stacji przygasły. Oznaczało to, ze zbliża się pora spania. Ludzi na peronie zaczęło być coraz mnie, bo każdy wracał do swojego namiotu udać się na odpoczynek.
- Późno już.. - Natka rozejrzała się dookoła po czym przeniosła wzrok na Żeńkę.
- Zagadaliśmy się. Jak zwykle - odparł chłopak i zaśmiał się cicho, również spoglądając na dziewczynę. - Odprowadzę Cię - dodał z uśmiechem i wstał ze schodków.
Dziewczyna również się podniosła i otrzepała spodnie kierując się w stronę swojego namiotu. Nie była to długa droga i już po chwili znów stali przed wejściem do namiotu.
- Może wejdziesz na herbatę? - zaproponowała patrząc na swojego przyjaciela, a w jej oczach widać było ten zachęcający błysk. Żeńka zgodził się bez długiego namysłu i oboje weszli do środka. Natasza przygotowała napar i po kilku minutach oboje popijali gorący trunek. Tym razem jednak milczeli i wydawało się jakby oboje wpadli w zamyślenia. Gdy tylko Żeńka skończył pić swoją herbatę przysunął się bliżej dziewczyny i objął ją niepewnie ramieniem. Odważył się też na delikatny pocałunek, który ku jego zdziwieniu dziewczyna odwzajemniła. Objęła chłopaka za szyję, a w między czasie pogłębiła ich pocałunek. W namiocie panował półmrok co sprawiało, że atmosfera była całkiem przyjemna jak na takie igraszki. Chłopak zapędził się też do tego stopnia, że powoli zaczął rozpinać guziki od koszuli Natki. Ich romantyczna chwila nie trwała długo, bo została przerwana dźwiękiem odsłanianej płachty od namiotu. Oderwali się od siebie pośpiesznie i Natasza skupiła się na zapinaniu koszuli drżącymi dłońmi. W namiocie pojawił się Suchy i z dość przyjaznym uśmiechem powitał dwójkę dzieciaków:
- Chyba wam nie przeszkodziłem? - zapytał.
- Nie skąd - odparł Żeńka - Właśnie kończyłem pić herbatę i uciekam do siebie - udał, że pije herbatę z pustego prawie już kubka po czym odstawił go na stolik. Wstał i skierował się do wyjścia.
Suchy tylko uśmiechnął się do chłopaka i pożegnał go uściskiem dłoni.
- Dobranoc - rzucił młody chłopak do Saszy, a potem zwrócił się do dziewczyny - Do jutra, Natka.
- Do jutra - odparła i skinęła głową zakładając za ucho kosmyk włosów.
Natasza unikając wzroku ojczyma zabrała się za sprzątanie kubków po herbacie. Wytarła je ścierką do naczyń i odstawiła na niewysoką półeczkę. Suchy musiał widzieć zakłopotanie swojej podopiecznej, bo już o nic więcej nie pytał. Sam też był zmęczony od wykonywania swojego zadania więc po prostu położył się na posłaniu. Życzył Natce dobrej nocy i zasnął.
Dziewczyna jeszcze chwilę posiedziała po czym odwiesiła ścierkę na haczyk i sama ułożyła się do snu. Nim jednak usnęła, zaprzątnęła sobie głowę myślami o pocałunku z przyjacielem. Im dłużej jednak myślała tym bardziej nie wiedziała jakie wnioski wyciągać, aż w końcu usnęła.
~~*~~
Nie jest to coś najlepszego w swoim rodzaju jednak spory okres czasu nie pisałam. Mam nadzieję, że się podobało. Będę starała się pisać znacznie lepiej i sądzę, że wybaczycie mi jeśli pojawiły się jakieś błędy.
No. To chyba tyle. W komentarzu oczekuję waszych pochwał oraz krytyki. Co wam się spodobało, a co do poprawienia. Jestem otwarta na to. Bo dzięki temu wiem nad czym powinnam popracować.
Tym czasem.
Dobranoc moi drodzy czytelnicy! :)
Nie jestem tu też nowa, a o pisaniu co nieco wiem.
Mam tylko nadzieję, że przypadnie wam do gustu ten blog i będziecie na niego zaglądać. A tym czasem co mogę więcej powiedziec. Hm.. No zapraszam do czytania, przede wszystkim.
~~*~~
- Szczury! Szczury! - rozległ się głos mężczyzny. Tak szczury dość często pojawiały się na tej stacji. Tym razem była to jednak plaga szczurów. Kto mógł rzucał się do ucieczki pozostawiając swój i tak niewielki majątek za sobą w łapach tych paskudnych gryzoni. Od ścian stacji odbijały się tylko puste krzyki i wrzaski, a każdy martwił się tylko o siebie. Na stacji tej była tylko jedna drezyna, jednak nie była ona sporych rozmiarów. Mieściła co najwyżej pięć osób, a zajęta była i tak przez strażików. Już mieli oni odjeżdżać gdy do jednego z nich podbiegła kobieta, błagalnie wołając by ocalił on dwójkę jej dzieci. Płaczliwym głosem prosiła aby bezpiecznie trafiły na inną stację i wciskała mu w ręce śpiącą mimo wrzasków dziewczynkę i zdezorientowanego chłopca niewiele starszego od dziewczynki. Sam strażnik zaś nie wiedział co miał robić w tym momencie. Być bezinteresowny w stosunku do kobiety, która tak bardzo prosiła go o to aby ocalił jej dwójkę dzieci? Coś go tknęło w środku jednak. Coś czego nie potrafił w tym momencie sobie odpowiedzieć co. Chwycił więc bezbronne dzieci w swoje ramiona i zabrał je na drezynę, mimo protestów innych strażników. Bez wytłumaczenia się im okrył starym kocem tę dwójkę i dał znak, że mogą ruszać. Widać reszta strażników musiała zrezygnować z tłumaczenia swojemu koledze, że nie mogą ich zabrać, bo czasu było coraz mniej i w końcu szczury mogły dopaść i ich. Ruszyli więc w głąb ciemnego tunelu, który był oświetlany bladym światłem latarki. Z każdym metrem wrzaski cichły i słychać już było tylko koła toczące się po szynach w stronę innej stacji. Stacji, na której mieli czuć się bezpiecznie. Nikt nie wiedział ile czasu im zeszło za nim dotarli na oświetloną stację. Najważniejsze, że przyjęli ich na tej stacji ciepło. Dali namiot, w którym młody mężczyzna mógł zaopiekować się dwójką bezbronnych dzieciaków, którzy przed chwilą stracili matkę. Przez chwilę nie był pewny czy poradzi sobie z wychowaniem tych dzieci jednak wiedział, że nikt inny na tej stacji nie zwróci na nich zbytniej uwagi. W namiocie podał im coś do jedzenia i zrobił herbaty. Nie była to jednak zwyczajna herbata. Przygotowywana była ona z grzybów i miała nie najlepszy aromat. Jednak z czasem przywyknąć można do niej było.
- Jestem Sasza.. Od dzisiaj będę waszym wujkiem.. - powiedział wręczając im jedzenie. Dzieci choć młode poradziły sobie ze spożyciem posiłku jaki dostali od swojego nowego opiekuna. Zupełnie nie wiedziały co się stało i nie wyglądały na zbytnio przerażone.
- Ja jestem Artem, a to moja siostra Natasza - odpowiedział po chwili chłopiec wbijając swoje duże oczy w mężczyznę, który ich uratował.
Od tamtej pory dzieciaki wychowywały się pod okiem żołnierza, który dbał o nich prawie jak o swoje własne. Jednak mimo wszystko jako rodzeństwo jedno o drugie dbało i wzajemnie sobie pomagało. A wujek Sasza wiedział, że może zawsze liczyć na chłopca, który wykazywał się odpowiedzialnością, a przynajmniej tak się wydawało...
Pewnego razu, gdy Suchy, bo tak nazywali Saszę mieszkańcy tej stacji, rzekł do swojego podopiecznego, gdy musiał wyjść na wartę:
- Bądź dzielny, Artem..
***
- Artem.. Artem! - dziewczyna potrząsnęła lekko ramieniem chłopaka, który spał na swoim posłaniu w namiocie, by go obudzić - Ileż można spać..
Chłopak przetarł swoje oczy i usiadł na kocu. Przeciagnął się po chwili oraz ziewnął.
- Zdaje się, że masz wartę z chłopakami w tunelu - dziewczyna o długich, jasnobrązowych włosach zaplecionych w warkocz spojrzała na niego. Urodę miała dość przeciętną jak na mieszkankę metra. Jej twarz była szczupła, a samej postury lepszej nie miała. Przygotowywała właśnie Artemowi napar z grzybów, popularnie zwany herbatą.
- Tak mam.. - przytaknął głową spoglądając na swoją młodszą siostrę, Nataszę. Nie była od niego dużo młodsza, bo zaledwie tylko o dwa lata.
Dziewczyna podała mu kubek z gorącym naparem i ciepło uśmiechnęła się do niego.
- Natka.. Jak długo spałem? - zapytał po chwili upijając niewielki łyk herbaty.
- Około dwie godziny. Tak stawiam. Za nim wyszłam jeszcze czytałeś książkę - odpowiedziała, a uśmiech nie znikał jej z twarzy. Zrobił się teraz nieco delikatniejszy niż wcześniej. Artem wiele razy zastanawiał się jak ona to robi, że mimo tego w jakim świecie żyją, dziewczyna potrafi się uśmiechać. Sam w sobie czuł, ze chyba jej tego zazdrości. Wiedział jednak, że w Natce nie kryje się tylko beztroskość. Wiedział, że jego siostra potrafi być zaradna i potrafi postawić na swoim. Jak na młodą kobietę, jest silna i nie należy jej zaliczać do kobiet, które nosza sukienki. Natka miała na sobie codziennie spodnie, nieco za duże i luźne, a na stopach miała czarne buty zwane oficerkami. Nosiła na sobie też starą już ale nadającą się jeszcze do chodzenia koszulę w kratkę zapinaną na guziki. Rękawy miała zawinięte lekko do góry, ponieważ były nieco za długie i utrudniały prace domowe. Nie lubiła sprzątać jednak nie miała nic lepszego do roboty. Mimo swojej zaradności i chęci nigdy nie dostała zgody, aby siedzieć na warcie w tunelu. Dość często jednak odwiedzała tam swoich przyjaciół na kilka godzin, by z nimi porozmawiać lub przynieść coś do przekąszenia.
Gdy Artem skończył pić herbatę z grzybów, odstawił kubek na malutki stoliczek i podniósł się. Dochodziła pora wyjścia na wartę więc ubrał na siebie kurtkę i zabrał swój karabin, zarzucając go na ramię.
- Do zobaczenia rano, Natko - uśmiechnął się do siostry i wyszedł z namiotu.
- Zaczekaj! - dziewczyna wyszła za nim dość szybko wręczając mu mały pakunek - Jakbyś zgłodniał - ponownie się ciepło uśmiechnęła do chłopaka.
Artem w podziękowaniu przytulił dziewczynę i ruszył w stronę zejścia z peronu, a następnie zniknął w tunelu. Natasza odprowadziła go wzrokiem, a gdy zniknął z pola jej widzenia zawróciła się do namiotu. Zatrzymał ją jednak głos bardzo dobrze znanej jej osoby.
- Cześć, Natka! - radośnie ją przywitał, a był to Żeńka. Przyjaciel jej i Artema. Brązowowłosa odwróciła się z powrotem i powitała chłopaka z uśmiechem na twarzy.
- Cześć. - odpowiedziała.
- Artem poszedł na wartę? - zapytał chłopak.
Natka tylko przytaknęła głową w geście zgody i schowała dłonie do kieszeni w spodniach. Po chwili jednak zapytała:
- A Ciebie co sprowadza w moje strony? - zaśmiała się cicho przechylając delikatnie głowę w stronę przyjaciela.
- Ach no wiesz.. Przechodziłem tędy i myślałem, że zajrzę - odparł uśmiechając się po czym zapytał - Masz ochotę porozmawiać?
- Jasne - odpowiedziała pośpiesznie bez większego namysłu. Nie miała w tej chwili wiele do roboty. Jej brat poszedł na wartę, a wujka Saszy jeszcze nie było. Widać musiał mieć coś ważnego do załatwienia. Lepsze było spotkanie ze znajomym w tej chwili niż samotne przebywanie w namiocie.
Skierowali się więc na drugo koniec peronu, gdzie tunel biegł do sąsiedniej stacji. Tam usiedli na schodkach i przeszli do rozmowy. Zwykle ich rozmowa opierała się na wspomnieniach z dzieciństwa. O tym jak się poznali i co robili. Natasza bardzo lubiła towarzystwo Żeńki i to z odwzajemnieniem. Wiele osób twierdziło, że byłaby z nich świetna para lecz oni sami często wypierali się tych słów. Sami jednak też nie wiedzieli chyba czego tak naprawdę chcą od siebie.
Pochłonięci swoją rozmową nawet nie zwrócili uwagi na godzinę. Z tej pogawędki dopiero wyrwał ich moment, gdy światła na stacji przygasły. Oznaczało to, ze zbliża się pora spania. Ludzi na peronie zaczęło być coraz mnie, bo każdy wracał do swojego namiotu udać się na odpoczynek.
- Późno już.. - Natka rozejrzała się dookoła po czym przeniosła wzrok na Żeńkę.
- Zagadaliśmy się. Jak zwykle - odparł chłopak i zaśmiał się cicho, również spoglądając na dziewczynę. - Odprowadzę Cię - dodał z uśmiechem i wstał ze schodków.
Dziewczyna również się podniosła i otrzepała spodnie kierując się w stronę swojego namiotu. Nie była to długa droga i już po chwili znów stali przed wejściem do namiotu.
- Może wejdziesz na herbatę? - zaproponowała patrząc na swojego przyjaciela, a w jej oczach widać było ten zachęcający błysk. Żeńka zgodził się bez długiego namysłu i oboje weszli do środka. Natasza przygotowała napar i po kilku minutach oboje popijali gorący trunek. Tym razem jednak milczeli i wydawało się jakby oboje wpadli w zamyślenia. Gdy tylko Żeńka skończył pić swoją herbatę przysunął się bliżej dziewczyny i objął ją niepewnie ramieniem. Odważył się też na delikatny pocałunek, który ku jego zdziwieniu dziewczyna odwzajemniła. Objęła chłopaka za szyję, a w między czasie pogłębiła ich pocałunek. W namiocie panował półmrok co sprawiało, że atmosfera była całkiem przyjemna jak na takie igraszki. Chłopak zapędził się też do tego stopnia, że powoli zaczął rozpinać guziki od koszuli Natki. Ich romantyczna chwila nie trwała długo, bo została przerwana dźwiękiem odsłanianej płachty od namiotu. Oderwali się od siebie pośpiesznie i Natasza skupiła się na zapinaniu koszuli drżącymi dłońmi. W namiocie pojawił się Suchy i z dość przyjaznym uśmiechem powitał dwójkę dzieciaków:
- Chyba wam nie przeszkodziłem? - zapytał.
- Nie skąd - odparł Żeńka - Właśnie kończyłem pić herbatę i uciekam do siebie - udał, że pije herbatę z pustego prawie już kubka po czym odstawił go na stolik. Wstał i skierował się do wyjścia.
Suchy tylko uśmiechnął się do chłopaka i pożegnał go uściskiem dłoni.
- Dobranoc - rzucił młody chłopak do Saszy, a potem zwrócił się do dziewczyny - Do jutra, Natka.
- Do jutra - odparła i skinęła głową zakładając za ucho kosmyk włosów.
Natasza unikając wzroku ojczyma zabrała się za sprzątanie kubków po herbacie. Wytarła je ścierką do naczyń i odstawiła na niewysoką półeczkę. Suchy musiał widzieć zakłopotanie swojej podopiecznej, bo już o nic więcej nie pytał. Sam też był zmęczony od wykonywania swojego zadania więc po prostu położył się na posłaniu. Życzył Natce dobrej nocy i zasnął.
Dziewczyna jeszcze chwilę posiedziała po czym odwiesiła ścierkę na haczyk i sama ułożyła się do snu. Nim jednak usnęła, zaprzątnęła sobie głowę myślami o pocałunku z przyjacielem. Im dłużej jednak myślała tym bardziej nie wiedziała jakie wnioski wyciągać, aż w końcu usnęła.
~~*~~
Nie jest to coś najlepszego w swoim rodzaju jednak spory okres czasu nie pisałam. Mam nadzieję, że się podobało. Będę starała się pisać znacznie lepiej i sądzę, że wybaczycie mi jeśli pojawiły się jakieś błędy.
No. To chyba tyle. W komentarzu oczekuję waszych pochwał oraz krytyki. Co wam się spodobało, a co do poprawienia. Jestem otwarta na to. Bo dzięki temu wiem nad czym powinnam popracować.
Tym czasem.
Dobranoc moi drodzy czytelnicy! :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)